Projekt ustawy regulujący rynek Kancelarii odszkodowawczych – uzasadnienie do projektu nowelizacji.

administration agreement banking blur
Photo by Matthias Zomer on Pexels.com

Wspomniałem w ostatnim poście o planowanej ustawie regulującej kwestię funkcjonowania Kancelarii odszkodowawczych na rynku i ich relacji z Klientami = poszkodowanymi.

Poniżej prezentuję  treść uzasadnienia do projektu, już zapowiadałem że spróbuje swoje trze grosze wrzucić, w którymś z kolejnych postów.

Raz jeszcze tak jak ostatnio zapytam co Państwo na to?

Jak się Państwu podoba:

  • maksymalne wynagrodzenie 20%,
  • brak pełnomocnictwa do odbioru odszkodowania,
  • zakaz cesji roszczeń,
  • zakaz akwizycji,
  • obowiązkowe ubezpieczenie OC Kancelarii odszkodowawczej ?

UZASADNIENIE

Projekt ustawy ma na celu zwiększyć zakres ochrony osób, które poniosły szkodę
w wyniku czynów niedozwolonych i korzystają z usług kancelarii odszkodowawczych oraz
wyeliminować nieetyczne praktyki pozyskiwania klientów.
Cel projektu ma zostać osiągnięty poprzez:
1) ograniczenie wysokości wynagrodzenia za czynności związane z dochodzeniem
roszczeń odszkodowawczych;
2) wprowadzenie wymogu zatwierdzenia przez klienta czynności prawnych dokonanych
przez doradcę, które zmierzają do zrzeczenia się przysługującego klientowi roszczenia;
3) wypłacanie odszkodowań bezpośrednio osobie poszkodowanej;
4) zakaz cesji wierzytelności wynikających z czynów niedozwolonych;
5) wprowadzenie obowiązkowych ubezpieczeń odpowiedzialności cywilnej za szkody
wyrządzone przy wykonywaniu działalności w zakresie dochodzenia roszczeń
odszkodowawczych;
6) zakaz pewnych form akwizycji i reklamy usług odszkodowawczych.

W obecnym stanie prawnym działalność kancelarii odszkodowawczych nie została
obudowana szczególnymi przepisami. Podmioty tej branży działają na podstawie ustawy
z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców. Ponadto w rozporządzeniu Ministra Pracy
i Polityki Społecznej z dnia 7 sierpnia 2014 r. w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalności
na potrzeby rynku pracy oraz zakresu jej stosowania w załączniku w pozycji 261909
sklasyfikowano doradców do spraw odszkodowań.
Projekt ustawy zakłada wprowadzenie nowego typu umowy nazwanej – umowy
o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych (art. 3 ust. 1).
Przedmiotem umowy będzie odpłatne dokonanie na rzecz klienta czynności faktycznych
lub prawnych związanych z dochodzeniem roszczeń odszkodowawczych od podmiotu
obowiązanego do naprawienia szkody z tytułu czynu niedozwolonego. Ograniczenie zakresu
spraw do odszkodowań z tytułu czynów niedozwolonych wynika z zakresu spraw, którymi
zajmują się kancelarie odszkodowawcze – są to przede wszystkim następstwa wypadków
komunikacyjnych. Przepis art. 3 ust. 1 wymienia przykładowo czynności będące
przedmiotem umowy.

Stronami umowy będą doradcy, czyli profesjonalne podmioty pomagające
w dochodzeniu roszczeń odszkodowawczych, oraz klienci.
Pojęcie doradców jest rozciągnięte na wszystkich przedsiębiorców w rozumieniu ustawy
z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.
Drugą stroną stosunku prawnego będą klienci. Zakres tych podmiotów został
ograniczony do konsumentów tj. osób fizycznych dokonujących z przedsiębiorcą czynności
prawnych niezwiązanych bezpośrednio z ich działalnością gospodarczą lub zawodową
(art. 211 Kodeksu cywilnego). Profesjonaliści zostali wyłączeni ze zbioru desygnatów pojęcia
„klient”, gdyż w zakresie swojej działalności gospodarczej powinni się charakteryzować
szczególnymi umiejętnościami. Prowadzenie działalności profesjonalnej uzasadnia
zwiększone oczekiwania co do umiejętności, wiedzy oraz skrupulatności przedsiębiorcy.
W art. 2, który definiuje strony umowy o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych,
posłużono się pojęciami „przedsiębiorca” i „konsument” w znaczeniu jakie nadaje im Kodeks
cywilny. Należy zauważyć że definicja „przedsiębiorcy” zawarta w ustawie – Prawo
przedsiębiorców, w odniesieniu do doradców, jest tożsama z definicją z Kodeksu cywilnego.
Dlatego, biorąc pod uwagę treść § 9 Zasad techniki prawodawczej, nie ma potrzeby
definiowania w projekcie ustawy pojęć „przedsiębiorca” i ”konsument”.
Świadczeniem ekwiwalentnym wobec świadczenia doradcy będzie wynagrodzenie. Jego
wysokość zostanie ograniczona (art. 4 ust. 1). Wynika to z występujących w praktyce
przypadków rażąco wygórowanych cen za usługi doradców oraz kompensacyjnej funkcji
świadczeń odszkodowawczych. Wygórowane wynagrodzenie za czynności zmierzające do
uzyskania tych świadczeń powodują, że pozostała kwota nie jest wystarczająca do
naprawienia szkody.
Honorując obecną praktykę rynkową, zgodnie z art. 4 ust. 1 projektu ustawy,
wynagrodzenie może być uzależnione od skuteczności doradcy. Maksymalny wymiar takiego
wynagrodzenia określono, jako 20% uzyskanej na rzecz klienta kwoty. Jest to rozwiązanie
wzorowane na art. 5 ustawy z dnia 17 grudnia 2009 r. o dochodzeniu roszczeń w
postępowaniu grupowym. Przekroczenie limitu wynagrodzenia nie będzie skutkowało
nieważnością czynności prawnej (art. 58 Kodeksu cywilnego), a analogicznie do regulacji
zawartej w art. 537 Kodeksu cywilnego spowoduje obniżenie należnego wynagrodzenia do
dopuszczalnej stawki maksymalnej.

Powyższe zasady określania wynagrodzenia nie będą dotyczyły usługi w zakresie
dochodzenia zwrotu kosztów leczenia lub rent. W takim przypadku kwota wynagrodzenia
musi być znana już w chwili zawarcia umowy i nie może być uzależnione od wyniku sprawy
(art. 4 ust. 3). Takie rozwiązanie ma na celu szczególną ochronę tych świadczeń.
Aby uniemożliwić obejście przepisów o wynagrodzeniu maksymalnym poprzez
dzielenie umowy na części, w projekcie ustawy zawarto art. 5 nakazujący sumować
wynagrodzenie doradców, którzy są ze sobą powiązani, i tę sumę odnosić do stawki
maksymalnej. W przypadku, gdyby suma tych wynagrodzeń była wyższa od stawki
maksymalnej, klient mógłby dochodzić świadczenia nienależnego od doradców, jak od
dłużników solidarnych.
Umowa o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych będzie wymagała zachowania
formy pisemnej pod rygorem nieważności. Przyczyni się to do pogłębienia refleksji klientów
nad zawieraną umową, zapewni precyzyjne określenie praw i obowiązków stron oraz ułatwi
ewentualne postępowanie dowodowe (art. 3 ust. 2).
Kolejną gwarancją dla klienta jest negotium claudicans w zakresie zrzeczenia się
roszczeń przez doradcę działającego w imieniu klienta. Dla ważności takich czynności
konieczna będzie zgoda klienta (art. 6 ust. 1). W przypadku umów, aby ograniczyć drugiej
stronie stan niepewności co do istnienia zobowiązania, projekt zapewnia możliwość
wyznaczenia klientowi terminu na dokonanie potwierdzenia umowy. Jest to rozwiązanie
podobne do gwarancji dla małoletniego (art. 18 i art. 19 Kodeksu cywilnego) i osoby
wadliwie reprezentowanej (art. 103 i art. 104 Kodeksu cywilnego). Podobnie jak
w przypadku umowy o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych, oświadczenie klienta dla
swojej ważności wymaga formy pisemnej.
W praktyce działania kancelarii odszkodowawczych rozpowszechniło się przyjmowanie
należnego klientowi świadczenia odszkodowawczego, by po potrąceniu swojego
wynagrodzenia przekazać je klientowi. Takie rozwiązanie rodzi dla poszkodowanych szereg
niebezpieczeństw. Po pierwsze, w przypadku upadłości doradcy klient może nie otrzymać
należnych pieniędzy. Po drugie, w przypadku sporu z doradcą co do wysokości
wynagrodzenia to klient jest w trudniejszej sytuacji, gdyż musi być stroną aktywną
w ewentualnym procesie. Po trzecie, doradca ma faktyczną możliwość opóźnienia
przekazania otrzymanych środków pieniężnych. By wyeliminować te ryzyka, projekt zakłada przekazywanie świadczeń odszkodowawczych przez osobę obowiązaną do naprawienia
szkody bezpośrednio poszkodowanemu (art. 7 ust. 1).
W celu wyeliminowania możliwości obejścia tego przepisu, np. poprzez uzyskanie przez
doradcę pełnomocnictwa do rachunku bankowego klienta, wprowadza się zasadę, że nie
można przez czynność prawną przyznać doradcy uprawnienia do odbioru lub dysponowania
świadczeniami odszkodowawczymi (art. 7 ust. 2). Dokonanie takiej czynności prawnej będzie
nieważne ze względu na treść art. 58 Kodeksu cywilnego.
W pozostałym zakresie do umowy o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych znajdą
zastosowanie przepisy Kodeksu cywilnego o zleceniu (art. 8).
Wprowadzenie do ustawy art. 9, który zakazuje cesji wierzytelności z czynów
niedozwolonych, ma na celu uniemożliwienie obejście przepisów ustawy poprzez zbycie
wierzytelności np. na rzecz przedsiębiorcy który w relacjach z doradcą nie jest objęty
reżimem ustawy.
Specyfika umów o doradztwo odszkodowawcze sprawia, że obecnie są one zawierane
np. w szpitalach. W takich okolicznościach proces decyzyjny konsumenta jest zaburzony.
Może to wynikać z jego stanu psychofizycznego, ale również z ograniczonego dostępu do
informacji. Uniemożliwia to konsultacje, sprawdzenie konkurencyjnych ofert, poznanie
renomy doradcy. Aby temu zapobiec projekt ustawy zakłada zakaz akwizycji i reklamy usług
doradztwa odszkodowawczego w szpitalach, na cmentarzach, budynkach użyteczności
publicznej, w pojazdach medycznych i radiowozach oraz w budynkach zamieszkiwanych
przez osobę poszkodowaną i jej najbliższych (art. 10 ust. 1 pkt 3).
Ponadto projekt wprowadza zakaz prowadzenia akwizycji i reklamy bezpośredniej lub
skierowanej do osób oznaczonych indywidualnie. Adwokaci i radcowie prawni, na podstawie
obecnych, specyficznych dla tych korporacji norm są pozbawieni możliwości takiego
propagowania swoich usług. W celu wyrównania szans podmiotów działających na rynku
dochodzenia roszczeń odszkodowawczych, te same ograniczenia nakładane są na wszystkie
podmioty (art. 10 ust. 1 pkt 1 i 2).
Doradcy będą obowiązani ubezpieczyć się od odpowiedzialności cywilnej za szkody
wyrządzone przy wykonywaniu działalności w zakresie dochodzenia roszczeń
odszkodowawczych. Aby klient mógł zweryfikować wykonacie tego obowiązku doradca
będzie musiał przy zawarciu każdej umowy o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych

wręczyć drugiej stronie kopie zawartej polisy. Niewywiązanie się przez doradcę z tych
obowiązków będzie przyczyną nieważności umowy (art. 11 ust. 1–3). Zakres ubezpieczenia
oraz minimalna suma gwarancyjna zostaną określone w drodze rozporządzenia (art. 11 ust.
4).
Projekt ustawy jako sankcję za naruszenie jej przepisów, przewiduje jedynie
konsekwencje cywilnoprawne – nieważność czynności lub ograniczenie wynagrodzenia do
wysokości stawki maksymalnej. Zdaniem projektodawców jest to wystarczające
zabezpieczanie realizacji celów ustawy. Dlatego nie ma potrzeby wprowadzania przepisów
represyjnych, w szczególności karnych.
Umowy o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych, zawarte przed dniem wejścia
ustawy w życie, będą wykonywane na dotychczasowych zasadach. Jedynym wyjątkiem
będzie obowiązek uzyskania zgody klienta na zrzeczenie się roszczenia, który zaktualizuje się
od dnia wejścia ustawy w życie również w przypadku zawartych wcześniej umów
o dochodzenie roszczeń odszkodowawczych (art. 12). Takie rozwiązanie nie niesie żadnych
ujemnych konsekwencji dla uczestników obrotu gospodarczego, a jednocześnie podnosi
standard ochrony klienta.
Ustawa ma wejść w życie po upływie 3 miesięcy od dnia ogłoszenia. Tak określona
vacatio legis daje czas zainteresowanym podmiotom na przygotowanie się do nowych
regulacji, a właściwym organom – na wydanie odpowiednich aktów wykonawczych.
Nadesłane w ramach konsultacji opinie i uwagi są zamieszczone na senackiej stronie
internetowej. Wyniki konsultacji przedstawiono w Ocenie Skutków Regulacji.
Wejście w życie proponowanej ustawy będzie wymagało wydania aktu wykonawczego.
Na podstawie art. 10 ust. 5 minister właściwy do spraw instytucji finansowych określi,
w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres ubezpieczenia obowiązkowego od
odpowiedzialności cywilnej oraz minimalną sumę gwarancyjną, biorąc pod uwagę zakres
świadczonych usług i rozmiar prowadzonej działalności.
Należy oczekiwać, że rozporządzenie będzie zawierało analogiczne rozwiązania jak
rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie obowiązkowego
ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej adwokatów oraz rozporządzenie Ministra

Finansów z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie obowiązkowego ubezpieczenia
odpowiedzialności cywilnej radców prawnych. Jedynie skala działalności doradców może
przemawiać za zróżnicowaną sumą gwarancyjną ubezpieczenia.

Projekt jest zgodny z prawem Unii Europejskiej.

Projekt ustawy o świadczeniu usług w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych w dniu 28 czerwca 2018 r. został
przesłany do konsultacji z terminem na wyrażenie opinii do dnia 19 lipca 2018 r.: Ministrowi Sprawiedliwości, Ministrowi
Finansów, Ministrowi Przedsiębiorczości i Technologii, Pierwszemu Prezesowi Sądu Najwyższego, a także Krajowej
Radzie Sądownictwa, Rzecznikowi Praw Obywatelskich, Prokuratorii Generalnej Rzeczypospolitej Polskiej, Krajowej
Radzie Radców Prawnych, Naczelnej Radzie Adwokackiej, Urzędowi Ochrony Konkurencji i Konsumentów, Polskiej
Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości, Business Centre Club, Konfederacji Lewiatan, Krajowej Izbie Gospodarczej,
Pracodawcom Rzeczypospolitej Polskiej, Krajowej Radzie Notarialnej, Związkowi Banków Polskich, Rzecznikowi
Ubezpieczonych, Komisji Nadzoru Finansowego, Federacji Konsumentów, Polskiej Izbie Ubezpieczeń, Stowarzyszeniu
Konsumentów Polskich, Centrum im. Adama Smitha, Stowarzyszeniu Doradców Prawnych, Ubezpieczeniowemu
Funduszowi Gwarancyjnemu, Polskiemu Biuru Ubezpieczycieli Komunikacyjnych, Powszechnemu Zakładowi
Ubezpieczeń S.A., Towarzystwu Ubezpieczeń i Reasekuracji WARTA S.A., GENERALI Towarzystwu Ubezpieczeń
S.A., Aviva Towarzystwu Ubezpieczeń Ogólnych S.A. i Głównemu Urzędowi Statystycznemu.
Minister Finansów wskazał szereg uwag, których celem jest doprecyzowanie projektu ustawy.
Minister Sprawiedliwości stwierdził, że projekt ustawy zasługuje na aprobatę, bowiem zmierza do zwiększenia ochrony
prawnej osób korzystających z usług kancelarii odszkodowawczych. Jednakże wskazano szereg kwestii budzących
wątpliwości, wymagających rozważenia i doprecyzowania. Ponadto wyrażono pogląd, że nie wydaje się zasadne, aby
organem, który wyda rozporządzenie w sprawie stawek maksymalnych wynagrodzenia doradcy miał być Minister
Sprawiedliwości, gdyż działalność w zakresie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych jest przede wszystkim związana z
funkcjonowaniem rynku finansowego, a w jego ramach – rynku ubezpieczeniowego, należałoby skłaniać się ku poglądowi,
iż organem tym powinien być minister kierujący działem „Instytucje finansowe”.
Minister Przedsiębiorczości i Technologii wyraził pogląd, że projekt o takim spektrum wpływu na obrót gospodarczy i
prawny wymagałby zajęcia stanowiska przez Radę Ministrów w formie stanowiska Rządu do pozarządowego projektu
ustawy w rozumieniu rozdziału 6 Regulaminu Pracy Rady Ministrów.
Sąd Najwyższy wyraził opinię, że proponowana ustawa wymaga starannego wyważenia interesów stron. Z jednej strony jej
celem jest ochrona osób, które korzystają z usług podmiotów wyspecjalizowanych w dochodzeniu roszczeń
odszkodowawczych, pobierających od nich niekiedy zbyt wygórowane wynagrodzenie, z drugiej jednak przepisy te
wkraczają daleko w sferę swobody działalności gospodarczej, co może prowadzić do wycofywania się tych podmiotów z
rynku. Ponadto sformułowano szereg uwag, które uzasadniają konieczność doprecyzowania projektowanych przepisów.

Prokuratoria Generalna Rzeczypospolitej Polskiej doceniając zasadność projektowanych zmian zwróciła uwagę na fakt, iż
projekt nawiązuje w znacznej części do projektu założeń do projektu ustawy o doradztwie odszkodowawczym,
przygotowanego przez Rzecznika Finansowego. Ponadto w opinii wskazano wątpliwości jakie wzbudza projektowana
ustawa, która nie zawiera istotnych regulacji prawnych przewidzianych w założeniach do rządowego projektu.
Prezes Głównego Urzędu Statystycznego nie kwestionując konieczności regulacji zagadnień odszkodowawczych
stwierdził, że treść projektu wymaga pewnego dopracowania i doprecyzowania użytych w nim definicji i określeń.
Komisja Nadzoru Finansowego (UKNF) zgłosiła szereg uwag do projektu ustawy, wskazano przepisy wymagające
doprecyzowania, a także wątpliwości odnośnie do konstytucyjności rozwiązania polegającego na umożliwieniu ingerencji
w swobodę działalności gospodarczej (prawne regulowanie maksymalnej wysokości wynagrodzenia, które dotychczas
kształtowane było przez rynek) w formie aktu normatywnego rangi rozporządzenia. Ponadto zdaniem UKNF obowiązek
ubezpieczenia od odpowiedzialności za szkody wyrządzone przy wykonywaniu działalności w zakresie dochodzenia
roszczeń odszkodowawczych powinien być uregulowany na gruncie ustawy, a nie aktu wykonawczego.
Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumenta (UOKiK) przychylnie odnosi się do podjętej próby ustawowego
uregulowania kwestii funkcjonowania tzw. kancelarii odszkodowawczych. Jednak zaproponowane w projekcie ustawy
rozwiązania wymagają doprecyzowania, w szczególności określenia stopnia i natężenia interwencji legislacyjnej w
funkcjonowanie rynku tego typu usług. Prezes UOKiK podkreślił, iż istotną z punktu widzenia ochrony interesów
konsumentów kwestią jest określenie obowiązkowych elementów umowy o świadczeniu usług w zakresie dochodzenia
roszczeń odszkodowawczych, a także nałożenie na przedsiębiorców obowiązków informacyjnych w zakresie
sprawozdawczości z czynności podejmowanych w toku wykonywania umowy.
Naczelna Rada Adwokacka (NRA) negatywnie zaopiniowała projekt ustawy, wyraziła pogląd, że w miejsce tego projektu
powinien powstać projekt ustawy o usługach prawnych. Zdaniem NRA władza publiczna powinna kontrolować podmioty,
które świadczą usługi prawne. Kontroli tej nie będzie, jeżeli do świadczenia usług prawnych, jak obecnie, dopuści się
każdego bez ograniczeń, z możliwością dowolnej zmiany formy prowadzenia działalności gospodarczej. Kontrola ta
zdaniem NRA będzie istniała, jeżeli będzie istniał mechanizm skutkujący trwałym usuwaniem nierzetelnych usługodawców
z rynku. Takim mechanizmem jest obowiązek przynależności do samorządu adwokackiego i radcowskiego z możliwością
wydalenia z zawodu w przypadku osób naruszających prawo, zasady etyki oraz nieuczciwych wobec klientów.
Okręgowa Rada Adwokacka w Łodzi podkreśliła, że regulacja dochodzenia roszczeń odszkodowawczych jest potrzebna i
konieczna, niemniej sposób jej uregulowania przyjęty w projekcie jest nie do przyjęcia, zaś wskazana w uzasadnieniu
projektu analiza prawna jak i analiza ekonomiczna są powierzchowne.
Krajowa Izba Radców Prawnych wyraziła opinię, że ustawa o świadczenie usług w zakresie dochodzenia roszczeń
odszkodowawczych jest niezwykle potrzebnym aktem legislacyjnym. Jednakże brzmienie proponowanej ustawy nie
zapewnia osiągnięcia celów założonych przez jej twórców. Projekt wymaga doprecyzowania, aby znalazły się w nim
przepisy zapewniające przestrzeganie ustawy, określające tryb nadzoru i sankcje za nieprzestrzeganie postanowień ustawy.
Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny (UFG) wyraził stanowisko, że projektowana regulacja jest bardzo istotna i
odpowiada na coraz pilniejszą potrzebę uregulowania tego obszaru usług. UFG zaproponował uzupełnienia i korekty
o charakterze porządkującym lub doprecyzowującym, bez zmiany zakresu czy konstrukcji regulacji.
Polska Izba Doradców i Pośredników Odszkodowawczych (PIDiPO) sprzeciwia się wprowadzaniu odrębnych regulacji
dotyczących branży doradztwa odszkodowawczego, uznając, że obecny poziom zabezpieczenia konsumentów
korzystających z tych usług należy uznać za spełniający swoją funkcję, a wprowadzenie ograniczeń w dostępie do rynku
doradztwa odszkodowawczego może spowodować pozbawienie części osób możliwości skorzystania z profesjonalnego
wsparcia w procesie dochodzenia roszczeń odszkodowawczych. PIDiPO przedstawiła szereg szczegółowych uwag do
projektowanych przepisów. PIDiPO stwierdziła, że zaproponowane rozwiązania nie przełożą się na poprawę sytuacji osób
korzystających z usług doradców odszkodowawczych, a jedynie wprowadzą obostrzenia, które ostatecznie doprowadzą do
zmniejszenia liczby podmiotów świadczących wskazane usługi. Dodatkowo, wprowadzenie postulowanych rozwiązań
zdaniem PIDiPO może spowodować ograniczenie dotychczasowej oferty podmiotów świadczących usługi na rynku
odszkodowawczym i doprowadzić do pozbawienia osób poszkodowanych i uprawnionych możliwości skorzystania z
profesjonalnej pomocy. Ponadto PIDiPO przesłała propozycje zmian do projektu ustawy i podtrzymała argumentację
wyrażoną w stanowisku. Izba postuluje, żeby dalsze procedowanie nad omawianym projektem zostało zawieszone do czasu
zakończenia prowadzonej obecnie przez UOKiK szczegółowej analizy rynku doradców odszkodowawczych, która bada
zarówno poziom stosowanych wynagrodzeń, jak i treść umów zawieranych z klientami oraz ewentualne skargi związane z
ich realizacją.
Powszechny Zakład Ubezpieczeń SA wyraził pogląd, że projekt ustawy postrzega jako bardzo ważny element
porządkowania prawnego prowadzenia działalności gospodarczej przez kancelarie odszkodowawcze. PZU widzi jednak
potrzebę doprecyzowania niektórych przepisów projektowanej ustawy, przedstawiono uwagi szczegółowe, mając na
uwadze, że głównymi klientami takich kancelarii są poszkodowani w wypadkach drogowych, którzy dochodzą od zakładów
ubezpieczeń zapłaty świadczenia z umów ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej sprawców tych wypadków.
Polskie Biuro Ubezpieczycieli Komunikacyjnych pozytywnie ocenia fakt podjęcia prac legislacyjnych zmierzających do
uregulowania zasad funkcjonowania kancelarii odszkodowawczych, odnosząc się do poszczególnych zagadnień zwrócono
uwagę na niektóre kwestie wymagające dopracowania.
Polska Agencja Rozwoju Przedsiębiorczości (PARP) stwierdziła, że należy rozważyć kompleksowe uregulowanie
działalności tych przedsiębiorców, poprzez objęcie jej regulacją ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie
ubezpieczeniowym. Wprowadzenie nowego typu umowy nazwanej – umowy dochodzenia roszczeń odszkodowawczych,
choć może zwiększać zakres ochrony konsumentów w relacji z przedsiębiorcą, to jednak pozostawia bez regulacji
szczególnej szereg kwestii, w tym w szczególności stałej kontroli działalności tych przedsiębiorców, zasad świadczenia
usług, tajemnicy zawodowej. Ponadto PARP zgłosiła uwagi o charakterze szczegółowym.
Stowarzyszenie Doradców Prawnych stwierdziło, że widzi potrzebę zmian usług w zakresie dochodzenia roszczeń
odszkodowawczych, możliwych z punktu widzenia zarówno prawa europejskiego jak i zapisów Konstytucji RP, jednakże
proponowany projekt wymaga bardziej dogłębnej analizy i przepracowania co najmniej w kilku punktach, które zostały
wskazane.
Rzecznik Finansowy zgłosił szereg uwag w których wskazał obszary pozostające poza regulacją, konieczność
doprecyzowania przepisów, zaproponował sposób uregulowania wysokości prowizji. Dodatkowo zgłoszono propozycje
poprawek odnośnie do definicji doradcy, przedmiotowego zdefiniowania czynności doradztwa odszkodowawczego,
ustanowienia płatności podzielonej.
Polska Izba Ubezpieczeń (PIU) pozytywnie opiniuje wszystkie rozwiązania zawarte w projekcie ustawy. W ocenie PIU
przedstawione w projekcie propozycje uregulowania w sposób istotny wpłyną na zwiększenie zakresu ochrony osób, które
poniosły szkodę i korzystają z usług podmiotów świadczących usługi w zakresie dochodzenia roszczeń
odszkodowawczych. Jednocześnie PIU zaproponowała wprowadzenie do projektu kilku korekt, które usunęłyby
wątpliwości zgłoszone przez uczestników posiedzenia w dniu 23 lipca 2018 r. połączonych Komisji Budżetu i Finansów
Publicznych oraz Komisji Ustawodawczej. Ponadto PIU krytycznie ocenia propozycję podziału zobowiązania do
naprawienia szkody, wypłacanej kwoty i przekazywanej jej odpowiednio na rachunek klienta i doradcy.
Pomoc Poszkodowanym Ogólnopolska Izba Pośredników i Przedstawicieli Firm Odszkodowawczych stwierdziła, że
projekt ustawy wymaga dalszej, pogłębionej analizy, gdyż zbyt daleko idące ograniczenia mogą zlikwidować branże
doradztwa odszkodowawczego lub zmusić kancelarie odszkodowawcze do przekształcenia się w firmy windykacyjne.
Ponadto przedstawiła uwagi do niektórych zapisów projektu ustawy.
Związek Banków Polskich wyraził wątpliwość, czy zaproponowane rozwiązania będą skutecznym narzędziem ochrony
obywateli przed tzw. firmami odszkodowawczymi i ich agresywną polityką marketingową oraz ustalaniem niewspółmiernie
wysokich wynagrodzeń za dochodzenie roszczeń, zaproponował mechanizmy interwencji oraz przedstawił szczegółowe
uwagi do projektu.
Aviva Towarzystwo Ubezpieczeń Ogólnych S.A. poinformowała, że uwagi do projektu przekazała do Polskiej Izby
Ubezpieczeń, która w imieniu całego rynku ubezpieczeń opracowuje wspólne stanowisko w tym zakresie.
Krajowa Rada Notarialna nie zgłosiła uwag.
Krajowa Rada Sądownictwa zwróciła uwagę na celowość objęcia ustawą także umów dotyczących roszczeń
odszkodowawczych dochodzonych nie z czynu niedozwolonego ubezpieczyciela a z tytułu umowy ubezpieczenia
sprawcy od odpowiedzialności cywilnej, konieczność uzupełnienia art. 4 projektu dotyczącego stawek maksymalnych,
a także na problem relacji projektowanej ustawy do ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z
2017 r. poz. 683 ze zm.).
W wyniku zgłoszonych uwag zrezygnowano ze szczególnych zasad obliczania terminu na odstąpienie od umowy
zawieranej poza lokalem przedsiębiorstwa, wprowadzono ograniczenia dotyczące akwizycji i reklamy usług
odszkodowawczych, wprowadzono formę pisemną pod rygorem nieważności dla umowy o dochodzenie roszczeń
odszkodowawczych i dla zgody na zrzeczenie się roszczenia oraz uregulowano w samej ustawie zasady wynagradzania
doradców. Ponadto wprowadzono szereg poprawek redakcyjnych i doprecyzowujących.

Autor: bartoszkowalak

Nazywam się Bartosz Kowalak i jestem prawnikiem, radcą prawnym, do tego jeszcze wspólnikiem w Kancelarii Adwokacko Radcowskiej Kacprzak Kowalak spółka partnerska w Poznaniu. Kilka informacji więcej można znaleźć na naszej stronie http://www.kacprzak.pl. W zasadzie od początku kariery zawodowej miałem i nadal mam do czynienia z sprawami związanymi z dochodzeniem odszkodowań, czy to za wypadki drogowe, czy inne zdarzenia powodujące, iż u jednej osoby z winy drugiej dochodzi do powstania szkody na osobie lub w majątku. W skrócie można by więc napisać, iż obracam się w dziedzinie, która można by dla potrzeb niniejszego bloga nazwać prawem odszkodowań. Prawem odszkodowań- a więc odpowiedzią na pytanie, kto, za co, komu i ile ma zapłacić, gdy zawinił. Temat ten w zasadzie sprawia mi satysfakcję zawodową, tak więc jest to dziedzina prawa,z która lubię się mierzyć. Dlatego też postanowiłem także poza polem działania jakim jest sądowa wokanda spróbować moich sił także poprzez to medium jakim jest niniejszy blog. Chciałbym tutaj pisać o ciekawych rzeczach, często ciekawostkach, związanych z odszkodowaniami. Podzielić się moimi przemyśleniami czy też może udzielić jakieś rady.

5 myśli na temat “Projekt ustawy regulujący rynek Kancelarii odszkodowawczych – uzasadnienie do projektu nowelizacji.”

  1. Zakaz przeniesienia praw cesją wierzytelności jest nie do przyjęcia.
    Poszkodowany jako osoba której wyrządzoną szkodę może dowolnie dysponować swoim prawem i odsprzedać dochodzenie zaniżonego odszkodowania. Tak samo jak bierze samochód zastępczy na czas likwidacji w której jest poszkodowany. Wypożyczalnia dochodzi do zwrotu kosztów a nie Poszkodowany. Wypożyczalnie mają swoich prawników a Poszkodowany nie. Taka ingerencja w prawo Poszkodowanego jest jawnym pogwałceniem praw. Tym bardziej że cesję nie można zastosować do szkód zdrowotnych i na osobie. Wiedzą o tym ubezpieczyciele i pod przykrywką uregulowania kancelarii odszkodowań, chcą przeforsować takie zmiany.
    Z kolei maksymalna prowizja 20% dla firmy odszkodowawczej – ok dla szkód o dochodzeniu o wyższych odszkodowań.
    Z kolei w przypadku odszkodowań na poziomie np. do 5000zł., jest dla firmy odszkodowawczej zupełnie nieopłacalne bowiem jest dużo roboty a za jeden tysiąc złotych prowizji, nikt nie będzie się takim dochodzeniem zajmował i Poszkodowani zostaną bez realnej pomocy prawnej a co za tym idzie, bez rzeczywistych odszkodowań.
    Uważam że Poszkodowanym w wypadkach i krzywdzie jakich doznają, należą się rzeczywiste i racjonalne odszkodowania a taka jak w ustawie ingerencja tylko skrzywdzi ich i poważnie utrudni dochodzenie należnych odszkodowań. Tym bardziej że ludzie płacą niemałe składki za ubezpieczenia które mają chronić często ludzi i dać im przynajmniej godziwe zadośćuczynienie.

    Marian Kazimierski

    Polubienie

  2. Dalej jestem zdania, że nic się nie zmieni…. tylko nieliczni napisali o konieczności doprecyzowania definicji Doradcy?!
    Do chwili kiedy fryzjerka będzie zajmować się prawem, żadnej gwarancji dobrze wykonanej usługi nie będzie!
    Choć do wprowadzenia przepisów kawałek drogi. Nic tylko śledzić co się będzie działo 😂

    Polubienie

    1. Jak ta ustawa przejdzie w takim kształcie, to się zmieni. Zasadniczym narzędziem tej zmiany dysponują ubezpieczyciele- tj. odszkodowaniem. Jeżeli ubezpieczyciel zacznie bardzo rygorystycznie przestrzegać zapisów o cesji, pełnomocnictwie, to moze wstrzymac wypłaty dla pośredników w procesie naprawy szkody: warsztatów, kancelarii, wynajmów- co moze zachwaić płynnościa wielu tego typu podmiotów. Co szybko doprowadzi do sytuacji żądania zapłaty z góry za wiele usług a co za tym idzie do zmniejszenia kosztów napraw.

      Polubienie

  3. Ja jestem za tym żeby wynagrodzenie i prowizję pełnomocnika w całości pokrywal ubezpieczyciel. Jaka pełna kompensacja szkody jeżeli z odszkodowania trzeba zapłacić pełnomocnikowi bez którego sprawa nie trafi do sądu. Państwo powinno w szczególny sposób chronić słabsza stronę jaka są poszkodowani w starciu z podmiotami dysponującymi praktycznie nieograniczonymi funduszami.

    Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s