To jedno z najtrudniejszych pytań, jakie muszę sobie zadawać jako prawnik: czy walczyć o 0% przyczynienia klienta, czy zaakceptować 10-20-30% i skupić się na wysokości odszkodowania?

Dzisiaj opowiem Wam o decyzji, która budzi kontrowersje nawet wśród moich kolegów po fachu. O sprawie, w której świadomie zgodziliśmy się na 20% przyczynienia klienta. Bez walki. Od razu.

Czy to był błąd? Czy można było inaczej? Czy strategia się opłaciła?

Spis treści

1. Czym jest przyczynienie i jak wpływa na odszkodowanie
2. Sprawa Janka – dlaczego od razu zgodziliśmy się na 20%
3. Kalkulacja: walka o 0% vs akceptacja 20%
4. Kiedy warto walczyć o niższe przyczynienie
5. Kiedy lepiej zaakceptować przyczynienie i iść dalej

Czym jest przyczynienie i jak wpływa na odszkodowanie

Zacznijmy od podstaw, bo nie wszyscy wiedzą jak działa przyczynienie.

Definicja prawnicza

Art. 362 Kodeksu cywilnego mówi:

„Jeżeli poszkodowany przyczynił się do powstania lub zwiększenia szkody, obowiązek jej naprawienia ulega odpowiedniemu zmniejszeniu stosownie do okoliczności, a zwłaszcza do stopnia winy obu stron.”

W praktyce: jeśli Ty też miałeś jakiś udział w wypadku (nawet minimalny), odszkodowanie zostanie pomniejszone.

Jak to działa w liczbach

Przykład prosty:

Sytuacja: Wypadek samochodowy. Sąd ustala, że należne zadośćuczynienie to 100 000 zł.

Wariant A – 0% przyczynienia: Dostajesz: 100 000 zł

Wariant B – 20% przyczynienia: Dostajesz: 80 000 zł (100 000 – 20%)

Wariant C – 50% przyczynienia: Dostajesz: 50 000 zł (100 000 – 50%)

Widać różnicę? 20% przyczynienia to 20 000 zł mniej w tym przypadku.

Co może być podstawą przyczynienia

Najczęstsze sytuacje z mojej praktyki:

W wypadkach drogowych:

• Przekroczenie prędkości (nawet o 10 km/h)
• Brak odblasków (pieszy po zmroku)
• Przechodzenie przez jezdnię w niedozwolonym miejscu
• Niezapięte pasy bezpieczeństwa (gdy to zwiększyło obrażenia)
• Jazda bez kasku (motocykl, rower)
• Alkohol (nawet poniżej stanu po spożyciu)

W innych wypadkach:

• Nieprawidłowe zachowanie poszkodowanego
• Niezachowanie ostrożności
• Nieprzestrzeganie przepisów BHP

Uwaga: Nie zawsze „naruszenie przepisów” = „przyczynienie”. Sąd musi ustalić, że to naruszenie faktycznie wpłynęło na powstanie lub zwiększenie szkody.

Sprawa Janka – dlaczego od razu zgodziliśmy się na 20%

Wróćmy do sprawy, którą już Wam opowiadałem. Osiemnastolatek na motocyklu, sprawca wypadku zajechał mu drogę wykonując skręt w lewo.

Okoliczności wypadku

Co się stało:

Janek jechał motocyklem ul. Mieszka I w Poznaniu. Kierowca Opla Signum, jadąc z przeciwka, wykonał skręt w lewo (w ul. Hercena) i nie ustąpił pierwszeństwa Jankowi.

Janek uderzył przednim kołem motocykla w tylną część Opla, został wyrzucony z motocykla, przeleciał nad samochodem i upadł na jezdnię.

Oczywista wina kierowcy Opla: Nie ustąpił pierwszeństwa. Podstawowy błąd. Główna przyczyna wypadku.

Ale…

Dlaczego było 20% przyczynienia Janka

Opinia biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków drogowych (sporządzona na zlecenie Policji) wykazała:

1. Janek jechał z prędkością ok. 90 km/h w terenie gdzie obowiązywało ograniczenie do 50 km/h
2. Przekroczenie prędkości wpłynęło na możliwość uniknięcia wypadku – gdyby jechał 50 km/h, mógłby zdążyć wyhamować lub ominąć przeszkodę
3. To nie była „techniczna” nadprędkość – 90 km/h to prawie dwukrotność dozwolonej prędkości

Nasza analiza sytuacji

Gdy klient przyszedł do mnie z dokumentacją, przeanalizowałem sprawę pod kątem przyczynienia.

Argumenty ZA walką o 0% (lub niższe przyczynienie):

✅ Główną przyczyną wypadku była wina kierowcy Opla (zajechanie drogi) ✅ Janek miał pierwszeństwo przejazdu ✅ Reakcja kierowcy była nagła, Janek nie miał czasu zareagować ✅ Nawet przy 50 km/h zderzenie mogło być poważne

Argumenty PRZECIW walce o 0%:

❌ Oczywiste, udokumentowane przekroczenie prędkości (90 km/h w terenie 50 km/h) ❌ Biegły wprost stwierdził wpływ prędkości na możliwość uniknięcia wypadku ❌ 20% to i tak stosunkowo niski procent przy takiej nadprędkości ❌ Walka o obniżenie przyczynienia mogłaby trwać lata ❌ Niepewny efekt (sąd mógłby nawet podwyższyć do 30-40%)

Decyzja strategiczna

Rozmawialiśmy z Jankiem i jego rodziną. Przedstawiłem dwa scenariusze:

Scenariusz A: Walczymy o 0% przyczynienia

Zalety:

• Jeśli wygramy, dostaniemy 100% kwoty
• Różnica może wynieść kilkadziesiąt tysięcy złotych

Wady:

• Proces wydłuży się o 1-2 lata (kolejne opinie, analizy)
• Koszty dodatkowych opinii biegłych
• Ryzyko, że sąd uzna 30-40% przyczynienia (zamiast 20%)
• Skupiamy zasoby na walce o przyczynienie zamiast na wysokości zadośćuczynienia

Scenariusz B: Akceptujemy 20% przyczynienia, walczymy o wysokość odszkodowania

Zalety:

• Skracamy proces o 1-2 lata
• Skupiamy wszystkie argumenty na wysokości zadośćuczynienia
• Ubezpieczyciel nie może nas „zaskoczyć” wyższym przyczynieniem
• Pewność – wiemy że będzie 20%, nie 30-40%

Wady:

• Tracimy 20% potencjalnej kwoty

Co zadecydowało

Kilka czynników przechyliło szalę:

1. Matematyka

Szacowaliśmy, że:

• Zadośćuczynienie powinno wynieść 80-120 000 zł (przed przyczynieniem)
• Ubezpieczyciel zaproponował 20 000 zł (a faktycznie wypłacił 16 000 zł)

Różnica do wywalczenia: 60-100 000 zł

Gdybyśmy walczyli o przyczynienie:

• Najlepszy scenariusz: obniżenie z 20% do 10% = zysk 10% z kwoty
• Na kwocie 100 000 zł = zysk 10 000 zł
• Ale ryzyko podwyższenia do 30-40% = strata 10-20 000 zł

Potencjalny zysk: 10 000 zł Potencjalna strata: 10-20 000 zł Koszt (czas + stres): 1-2 lata procesu

Nie opłacało się.

2. Młody wiek klienta – to był nasz as

Wiedziałem, że młody wiek Janka (18 lat) to potężny argument za wysokim zadośćuczynieniem. Chciałem skupić całą energię, wszystkie argumenty, cały czas rozpraw na tym.

Nie chciałem, żeby sąd rozpraszał się na kwestie techniczne typu „czy 90 km/h to 20% czy 30% przyczynienia”.

3. Pewność vs niepewność

20% przyczynienia przy 90 km/h w terenie 50 km/h to… łaskawy procent.

Mogliśmy dostać 30-40%. A wtedy stracilibyśmy nie 20 000 zł, ale 30-40 000 zł.

Akceptując 20% mieliśmy pewność. I mogliśmy skupić się na walce o te 100 000 zł zadośćuczynienia.

Jak to zakomunikowaliśmy w procesie

W pozwie napisaliśmy wprost:

„Powód nie kwestionuje przyjętego przez pozwanego 20% stopnia przyczynienia się przez niego do powstania szkody.”

Ubezpieczyciel w odpowiedzi na pozew także potwierdził:

„Bezsporne jest między stronami, że powód przyczynił się do skutków zdarzenia w 20%.”

Od tego momentu temat przyczynienia był zamknięty. Cały proces koncentrował się na wysokości zadośćuczynienia.

Kalkulacja: walka o 0% vs akceptacja 20%

Pokażę Wam szczegółową kalkulację, jak to wyglądało w naszej sprawie.

Wariant A: Walczymy o 0% przyczynienia

Założenia:

• Zadośćuczynienie: 100 000 zł (nasza ocena)
• Przyczynienie: walczymy o 0% (teraz jest 20%)
• Czas procesu: +2 lata (ze względu na dodatkowe opinie o przyczynieniu)

Najlepszy scenariusz (20% szans):

• Sąd uznaje 0% przyczynienia
• Dostajemy: 100 000 zł
• Zysk vs scenariusz z 20%: +20 000 zł
• Czas: 5 lat procesu

Realistyczny scenariusz (50% szans):

• Sąd uznaje 10-15% przyczynienia
• Dostajemy: 85-90 000 zł
• Zysk vs scenariusz z 20%: +5-10 000 zł
• Czas: 5 lat procesu

Pesymistyczny scenariusz (30% szans):

• Sąd uznaje 30-40% przyczynienia (bo faktycznie 90 km/h to dużo)
• Dostajemy: 60-70 000 zł
• Strata vs scenariusz z 20%: -10-20 000 zł
• Czas: 5 lat procesu

Wariant B: Akceptujemy 20%, walczymy o wysokość

Założenia:

• Zadośćuczynienie: walczymy o 100 000 zł (przed przyczynieniem)
• Przyczynienie: akceptujemy 20%
• Czas procesu: 3 lata

Realistyczny scenariusz (80% szans):

• Sąd uznaje zadośćuczynienie 100 000 zł
• Minus 20% przyczynienia = 80 000 zł
• Czas: 3 lata

Pesymistyczny scenariusz (20% szans):

• Sąd uznaje zadośćuczynienie 80 000 zł
• Minus 20% przyczynienia = 64 000 zł
• Czas: 3 lata

Co się faktycznie stało

Wybraliśmy wariant B.

Wynik:

• Sąd zasądził 100 000 zł (przed przyczynieniem)
• Minus 20% = 80 000 zł
• Minus wcześniej wypłacone 16 000 zł = 64 000 zł do zapłaty
• Czas: 3 lata procesu

Czy żałujemy? Ani trochę.

Gdybyśmy walczyli o przyczynienie:

• Proces trwałby 5 lat
• W najlepszym razie dostalibyśmy o 10-20 000 zł więcej
• W najgorszym – o 10-20 000 zł mniej
• Janek czekałby dodatkowe 2 lata

Nie było warto.

Kiedy warto walczyć o niższe przyczynienie

Ale uwaga – to nie znaczy, że zawsze należy akceptować przyczynienie. Są sytuacje, gdy warto walczyć.

Sytuacja 1: Przyczynienie jest ewidentnie zawyżone

Przykład z mojej praktyki:

Pieszy przechodzi przez przejście dla pieszych. Prawidłowo. Na zielonym świetle.

Kierowca – patrząc w telefon – przejeżdża na czerwonym i potrąca pieszego.

Ubezpieczyciel: „Pieszy przyczynił się w 30%, bo nie upewnił się czy może bezpiecznie przejść.”

Tu walczę o 0%.

Dlaczego? Bo pieszy zrobił wszystko prawidłowo. Nie można od niego wymagać, żeby zakładał że kierowca jedzie na czerwonym.

Sytuacja 2: Przyczynienie nie ma podstaw w faktach

Przykład:

Pasażer w samochodzie. Kierowca spowodował wypadek (jazda pod wpływem alkoholu).

Ubezpieczyciel: „Pasażer przyczynił się w 20%, bo wsiadł do auta z pijanym kierowcą.”

Tu walczę o 0%.

Dlaczego? Bo:

• Pasażer może nie wiedzieć, że kierowca pił, choć gdyby wiedział, to może strategia byłaby inna
• Nie ma bezpośredniego związku między „wsiadł do auta” a „powstała szkoda”

Sytuacja 3: Różnica w pieniądzach jest ogromna

Przykład:

Zadośćuczynienie: 500 000 zł (śmierć w wypadku) Przyczynienie: ubezpieczyciel twierdzi 50%, my uważamy że 10%

Różnica: 40% z 500 000 = 200 000 zł

Tu walczę.

Dlaczego? Bo różnica jest na tyle duża, że warto poświęcić czas i ryzyko.

Sytuacja 4: Mamy mocne dowody

Przykład:

Wypadek na skrzyżowaniu. Ubezpieczyciel twierdzi, że nasz klient jechał za szybko (30% przyczynienia).

My mamy:

• Nagranie z kamery (widać prędkość)
• Świadków (potwierdzających, że nie było nadprędkości)
• Opinię niezależnego biegłego (wykluczającą nadprędkość)

Tu walczę.

Dlaczego? Bo mam dowody. Nie strzelam w ciemno. Wiem, że wygramy.

Kiedy lepiej zaakceptować przyczynienie i iść dalej

Z drugiej strony – są sytuacje, gdy walka o niższe przyczynienie to marnowanie czasu i pieniędzy.

Sytuacja 1: Oczywiste naruszenie przepisów

Przykłady:

✅ Pieszy po zmroku, bez odblasków, w ciemnym ubraniu – 20-30% przyczynienia ✅ Motocyklista bez kasku – 10-20% przyczynienia ✅ Pasażer bez pasów (gdy to zwiększyło obrażenia) – 10-20% przyczynienia ✅ Przekroczenie prędkości (znaczne) – 20-40% przyczynienia

W takich przypadkach przyczynienie jest oczywiste i uzasadnione. Walka o 0% to walka z wiatrakami.

Sytuacja 2: Przyczynienie jest już niskie

Przykład:

Ubezpieczyciel proponuje 10% przyczynienia.

Czy walczyć o 0%? Prawdopodobnie nie.

Dlaczego? Bo:

• Różnica finansowa jest mała (10% to niewiele)
• Proces się przedłuży
• Ryzyko, że sąd uzna wyższy procent

Lepiej przyjąć 10% i skupić się na wysokości odszkodowania.

Sytuacja 3: Kwestia przyczynienia jest sporna i skomplikowana

Przykład:

Skomplikowany wypadek na skrzyżowaniu. Żaden z kierowców nie miał jednoznacznego pierwszeństwa. Brak świadków. Sprzeczne relacje stron.

Biegły mówi: „Obie strony miały swój udział. Trudno jednoznacznie rozstrzygnąć. Proponuję 30-30%.”

Tu prawdopodobnie przyjmę 30%.

Dlaczego? Bo walka o niższy procent to:

• Kolejne opinie (kosztowne, czasochłonne)
• Niepewny efekt (może być 20%, może 40%)
• Rozproszenie uwagi z głównego celu (wysokość odszkodowania)

Sytuacja 4: Klient chce szybko zakończyć sprawę

Przykład:

Klient: „Panie mecenasie, muszę mieć te pieniądze jak najszybciej. Mam kredyt, leczenie, rodzina czeka.”

Ubezpieczyciel oferuje 20% przyczynienia.

Obiektywnie? Moglibyśmy walczyć o 10-15%.

Ale: klient potrzebuje pieniędzy teraz, nie za 2 lata.

Przyjmuję 20% i przyspieszam proces.

Moja metoda oceny

Kiedy decyduję czy walczyć o przyczynienie, zadaję sobie pytania:

Pytanie 1: Jaka jest różnica finansowa?

Obliczam:

Różnica finansowa = Kwota odszkodowania × Różnica w procentach

Przykład:

• Odszkodowanie: 100 000 zł
• Przyczynienie teraz: 20%
• Możliwe do wywalczenia: 10%
• Różnica: 10%

Różnica finansowa: 100 000 × 10% = 10 000 zł

Jeśli różnica to mniej niż 10 000 zł – prawdopodobnie nie warto walczyć.

Jeśli więcej niż 50 000 zł – prawdopodobnie warto.

Pytanie 2: Jakie są szanse powodzenia?

Oceniam realistycznie:

• Bardzo wysokie szanse (80%+): Oczywiste dowody, brak podstaw do przyczynienia → Walczę
• Wysokie szanse (60-80%): Mocne argumenty, ale nie jednoznaczne → Rozważam
• Średnie szanse (40-60%): Równie mocne argumenty po obu stronach → Raczej nie walczę
• Niskie szanse (poniżej 40%): Słabe argumenty, oczywiste naruszenie → Akceptuję

Pytanie 3: Ile to zajmie czasu?

Walka o przyczynienie to zwykle:

• +1-2 lata procesu
• Kolejne opinie biegłych
• Dodatkowe rozprawy

Pytam siebie: Czy klient może czekać?

Pytanie 4: Na czym lepiej się skupić?

To najważniejsze pytanie.

Gdzie jest większy potencjał:

• W walce o przyczynienie (10% różnicy)?
• Czy w walce o wysokość odszkodowania (gdzie ubezpieczyciel zaniżył o 300-500%)?

W sprawie Janka: ubezpieczyciel zaproponował 16 000 zł, a należało się 80 000 zł.

To różnica 500%.

Walka o obniżenie przyczynienia z 20% do 10%? To różnica 10%.

Gdzie skupić energię? Oczywiste.

Pytanie 5: Jakie jest ryzyko?

Bo to nie jest tak, że jak walczysz o niższe przyczynienie, to w najgorszym razie zostanie jak było.

Sąd może uznać wyższe przyczynienie niż zaproponował ubezpieczyciel.

W sprawie Janka: ubezpieczyciel zaproponował 20%. Mogliśmy walczyć. Ale ryzyko było, że sąd uzna 30-40% (bo faktycznie 90 km/h w terenie 50 km/h to dużo).

Akceptując 20% zabezpieczyliśmy się przed tym ryzykiem.

Co z tego wynika – praktyczne wskazówki

Dla poszkodowanych:

1. Nie akceptuj automatycznie przyczynienia – tylko dlatego, że ubezpieczyciel tak stwierdził. Skonsultuj z prawnikiem.
2. Ale nie odrzucaj automatycznie – czasami przyczynienie jest uzasadnione i walka o jego obniżenie to marnowanie czasu.
3. Zrób prostą kalkulację – ile możesz zyskać vs ile może to kosztować (czas, stres, ryzyko).
4. Oceń realistycznie swoje szanse – nie dlatego że „przecież to nie była moja wina”, tylko na podstawie faktów i przepisów.
5. Pomyśl co jest ważniejsze – szybkie zakończenie sprawy z 20% przyczynieniem, czy 2 lata dłuższy proces z szansą na 10%?

Podsumowanie: w sprawie Janka to była dobra decyzja

Cofając się do sprawy Janka:

Zaakceptowaliśmy 20% przyczynienia bez walki.

Wynik:

• Proces trwał 3 lata (zamiast 5)
• Sąd zasądził 80 000 zł (po uwzględnieniu przyczynienia)
• Plus odszkodowanie za motocykl, koszty leczenia, odsetki

Czy mogliśmy dostać więcej walcząc o przyczynienie?

Może. W najlepszym scenariuszu – o 10 000 zł więcej.

Ale:

• Proces trwałby 2 lata dłużej
• Ryzyko, że dostaniemy mniej (30-40% przyczynienia)
• Rozproszenie uwagi z najważniejszego: młodego wieku i zniweczonych planów życiowych

Czy żałujemy decyzji? Nie.

Bo te 20% przyczynienia było uzasadnione (90 km/h w terenie 50 km/h).

Bo różnica finansowa (maksymalnie 10 000 zł) nie rekompensowała ryzyka i czasu.

Bo skupienie się na wysokości zadośćuczynienia dało nam 64 000 zł (różnica między propozycją 16 000 a wyrokiem 80 000).

To była dobra decyzja strategiczna.

---

Disclaimer: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa odszkodowawcza wymaga indywidualnej analizy.

Bartosz Kowalak – radca prawny, wspólnik w KOWALAK JĘDRZEJEWSKA KONRADY I PARTNERZY ADWOKACI I RADCOWIE PRAWNI. Od lat zajmuję się prawem odszkodowawczym z pasją. Więcej o mojej praktyce znajdziecie na www.prawnikpoznanski.pl oraz www.blogoodszkodowaniach.pl.

Masz pytanie lub chcesz podzielić się swoją historią? Zostaw komentarz lub napisz: kancelaria@prawnikpoznanski.pl

Dzisiaj o technice, która jest ulubioną bronią ubezpieczycieli. Nazywam ją „podaj i odbierz”. Brzmi prosto: najpierw kalkulują pełną wartość części i robocizny, a potem… odliczają. Potrącają. Redukują. I nagle z 1.000 zł robi się 700 zł.

„Potrącenie z tytułu zużycia materiałów lakierniczych”, „Potrącenie cen oryginalnych części zamiennych”, „Redukcja z tytułu amortyzacji”.

Brzmi profesjonalnie? Może. Ale czy jest uzasadnione?

Niedawno miałem sprawę w Sądzie Rejonowym w Nowej Soli, gdzie biegły sądowy wprost stwierdził: ubezpieczyciel stosował „bezpodstawne potrącenia cen oryginalnych części zamiennych” i „potrącenia na materiały lakiernicze”. I dodał, że takie potrącenia powodują, że „naprawa pojazdu zgodnie z technologią producenta będzie niemożliwa”.

Dziś rozłożę ten mechanizm na czynniki pierwsze.

Spis treści

1. Sprawa z sądu: jakie potrącenia zastosował PZU
2. Co to w ogóle jest „potrącenie”?
3. Kiedy potrącenie jest uzasadnione?
4. Kiedy potrącenie jest bezpodstawne?
5. Co powiedział biegły o potrąceniach w tej sprawie?
6. Ile możesz stracić na bezpodstawnych potrąceniach?
7. Jak rozpoznać bezpodstawne potrącenie?
8. Co robić, gdy ubezpieczyciel potrąca?

Sprawa z sądu: jakie potrącenia zastosował PZU

Luty 2021 roku, kolizja, Audi A8. PZU wypłaciło 8.292 zł. Biegły ustalił rzeczywisty koszt naprawy: 13.959 zł. Różnica: 5.667 zł.

Skąd tak ogromna przepaść? Jednym z powodów były bezpodstawne potrącenia.

Co to w ogóle jest „potrącenie”?

Potrącenie (redukcja, obniżka) to odliczenie pewnej kwoty od wartości części lub materiałów.

Jak to wygląda w praktyce?

Przykład prosty:

Zderzak przedni:

• Cena katalogowa: 1.000 zł
• Potrącenie 20%: -200 zł
• Do wypłaty: 800 zł

Materiały lakiernicze:

• Koszt: 500 zł
• Potrącenie 30%: -150 zł
• Do wypłaty: 350 zł

Dlaczego ubezpieczyciele to robią?

Oficjalna wersja: „Bo część/materiał nie był nowy, więc nie można płacić za nowy”.

Nieoficjalna wersja: „Bo możemy zaoszczędzić 20-30% na każdej naprawie”.

Kiedy potrącenie jest uzasadnione?

Bo nie wszystkie potrącenia są złe. Są sytuacje, gdy potrącenie jest logiczne i prawnie uzasadnione.

1. Opony

Przykład:

• Masz opony zużyte w 70% (przejechane 30.000 km z 50.000 km żywotności)
• W kolizji opona pęka, trzeba kupić nową
• Nowa opona kosztuje 500 zł

Czy ubezpieczyciel ma zapłacić 500 zł?

Nie. Bo dostaniesz nową oponę (100% żywotności), a miałeś starą (30% żywotności).

Potrącenie uzasadnione: 500 zł × 70% zużycia = 350 zł potrącenia Do wypłaty: 150 zł

Dlaczego to OK? Bo inaczej wzbogaciłbyś się. Miałeś oponę wartą 150 zł (30% z 500 zł), dostałeś 500 zł. Zysk: 350 zł.

2. Akumulator

Przykład:

• Masz akumulator 4-letni (żywotność zwykle 5-6 lat)
• W kolizji pęka, trzeba kupić nowy
• Nowy kosztuje 600 zł

Potrącenie uzasadnione: 600 zł × 66% zużycia (4 lata z 6) = 400 zł potrącenia Do wypłaty: 200 zł

3. Oleje i płyny eksploatacyjne

Przykład:

• W kolizji pęka chłodnica, wycieka płyn chłodzący
• Trzeba dolać nowy płyn – 5 litrów × 40 zł = 200 zł

Czy ubezpieczyciel ma zapłacić 200 zł?

Częściowo. Bo:

• Płyn stary był już częściowo zużyty (2 lata, 50% żywotności)
• Płyn nowy będzie świeży (100% żywotności)

Potrącenie uzasadnione: 200 zł × 50% = 100 zł potrącenia Do wypłaty: 100 zł

4. Elementy zużywające się eksploatacyjnie

• Tarcze hamulcowe
• Klocki hamulcowe
• Filtry
• Pasy klinowe

Tu potrącenie ma sens – bo to części, które i tak trzeba by było wymienić po pewnym czasie.

Kiedy potrącenie jest bezpodstawne?

A teraz uwaga – bo tutaj ubezpieczyciele przekraczają granice.

1. Części karoserii

Przykład:

• Zderzak uszkodzony w kolizji
• Nowy kosztuje 1.000 zł
• Ubezpieczyciel potrąca 20%: wypłata 800 zł

Czy to OK?

NIE! Bo:

• Zderzak nie zużywa się eksploatacyjnie
• Nie miałbyś go wymieniać przez całe życie auta (o ile nie ma kolizji)
• Jego „zużycie” to tylko estetyka (zadrapania), nie funkcjonalność
• Nie wzbogacisz się dostając nowy zamiast starego

Takie potrącenie jest bezpodstawne.

2. Elementy strukturalne

• Błotniki
• Drzwi
• Maska
• Pokrywa bagażnika
• Ślizgi, listwy

Żadne z tych elementów nie zużywa się eksploatacyjnie. Potrącenie jest bezpodstawne.

3. Materiały lakiernicze

Przykład:

• Lakierowanie drzwi – materiały (lakier, podkład, rozcieńczalnik) = 500 zł
• Ubezpieczyciel potrąca 30%: wypłata 350 zł

Czy to OK?

NIE! Bo:

• Materiały lakiernicze są zużywane w 100% podczas naprawy
• Nie można użyć „starego” lakieru
• Nie ma tu żadnego „zużycia eksploatacyjnego”
• To nie ma sensu

I co najważniejsze – o czym za chwilę – takie potrącenie uniemożliwia prawidłową naprawę.

4. Części oryginalne (O) vs zamienniki (Q)

Przykład:

• Błotnik oryginalny Audi (O) kosztuje: 1.200 zł
• Błotnik zamiennik Van Wezel (Q) kosztuje: 650 zł
• Różnica: 550 zł

Ubezpieczyciel w kalkulacji:

• Wpisuje część O: 1.200 zł
• Potrąca „różnicę na zamiennik”: -550 zł
• Wypłata: 650 zł

Czy to OK?

Zależy.

OK jest, jeśli:

• Biegły/rzeczoznawca stwierdził, że zamiennik Q jest wystarczający
• Wiek i stan auta nie wymagają oryginału

NIE jest OK, jeśli:

• Potrącenie jest wyższe niż różnica między O a Q
• Lub potrącenie jest na części, gdzie trzeba użyć oryginału

W omawianej sprawie ubezpieczyciel stosował takie potrącenia bezpodstawnie – o czym za chwilę.

Co powiedział biegły o potrąceniach w tej sprawie?

Biegły sądowy nie miał wątpliwości. W uzasadnieniu wyroku czytamy:

„Analizując kalkulację naprawy dokonaną przez stronę pozwaną biegły wskazał, że zastosowana przez pozwaną stawka za rbg w wysokości 51 zł netto/1rbg jest nieadekwatna do rynku napraw blacharsko lakierniczych w miejscu zamieszkania poszkodowanego i jawi się jako stawka mocno zaniżona. Jednocześnie biegły ustalił, że w kalkulacji tej nie zastosowano wymiany zestawów montażowych, elementów jednorazowych oraz pełnego zakresu prac lakierniczych, przy czym są to operacje oraz elementy bezpośrednio związane z procesem naprawy przedmiotowego pojazdu i powinny zostać uwzględnione w kosztorysie. Biegły wskazał także, że zastosowane przez stronę pozwaną w kalkulacji naprawy części jakości P/PJ nie dają gwarancji skutecznej naprawy oraz mogą nie odtworzyć stanu sprzed szkody, nie przywrócić walorów estetycznych i użytkowych pojazdu. Biegły wskazał też, że bezzasadne było zastosowanie przez stronę pozwaną potrąceń na materiały lakiernicze i potrąceń cen oryginalnych części zamiennych. Zdaniem biegłego takie potrącenia powodują, że naprawa pojazdu zgodnie z technologią producenta będzie nie możliwa.”

Rozbijmy to na czynniki pierwsze:

1. Potrącenia na materiały lakiernicze

„bezzasadne było zastosowanie przez stronę pozwaną potrąceń na materiały lakiernicze„

Biegły wprost stwierdził: bezzasadne.

Nie „wątpliwe”, nie „dyskusyjne”, nie „można by rozważyć”. Bezzasadne.

Dlaczego?

Bo materiały lakiernicze są w 100% zużywane podczas naprawy. Nie można potrącić 30% z lakieru, bo lakiernik i tak musi użyć pełnej ilości, żeby uzyskać prawidłową grubość powłoki.

Przykład:

• Lakierowanie drzwi wymaga 2 litrów lakieru bazowego
• PZU w kalkulacji: 2 litry × 150 zł = 300 zł, potrącenie 30% = -90 zł, wypłata 210 zł
• Warsztat: Muszę użyć 2 litrów! Nie mogę użyć 1,4 litra (70% z 2), bo warstwa będzie za cienka!

Efekt: warsztat użyje 2 litry (300 zł), dostanie 210 zł, straci 90 zł.

A kto dopłaci? Poszkodowany.

2. Potrącenia cen oryginalnych części zamiennych

„bezzasadne było zastosowanie przez stronę pozwaną […] potrąceń cen oryginalnych części zamiennych„

To bardziej subtelne.

Biegły nie powiedział, że potrącenia O→Q są zawsze bezzasadne. Powiedział, że w tym konkretnym przypadku były bezzasadne.

Dlaczego?

Bo PZU stosowało zbyt wysokie potrącenia, które nie odpowiadały rzeczywistej różnicy między częścią O a Q.

Przykład:

• Błotnik oryginalny Audi (O): 1.200 zł
• Błotnik zamiennik Van Wezel (Q): 650 zł
• Różnica rzeczywista: 550 zł (46%)

PZU w kalkulacji:

• Błotnik O: 1.200 zł
• Potrącenie: -700 zł (58%!)
• Wypłata: 500 zł

Efekt: Nawet zamiennik Q kosztuje 650 zł, więc brakuje 150 zł.

3. Skutek: naprawa zgodna z technologią niemożliwa

To najważniejsze zdanie:

„Zdaniem biegłego takie potrącenia powodują, że naprawa pojazdu zgodnie z technologią producenta będzie nie możliwa.”

Innymi słowy: jeśli ubezpieczyciel zastosuje te potrącenia, to nie da się naprawić auta prawidłowo za wypłaconą kwotę.

Musisz albo:

• Dopłacić z własnej kieszeni
• Użyć jeszcze gorszych części (PJ, PC)
• Zrezygnować z części prac (np. pełnego gruntowania)

A to wszystko prowadzi do tego, że naprawa nie przywróci auta do stanu sprzed szkody.

Ile możesz stracić na bezpodstawnych potrąceniach?

Przeanalizujmy to na przykładzie omawianej sprawy.

Typowe potrącenia stosowane przez ubezpieczycieli:

1. Części karoserii: 15-25%

Przykład (zderzak):

• Zderzak oryginalny: 1.000 zł
• Potrącenie 20%: -200 zł
• Wypłata: 800 zł
• Strata: 200 zł

2. Materiały lakiernicze: 25-35%

Przykład (lakierowanie 3 elementów):

• Materiały: 1.500 zł (lakier, podkład, rozcieńczalnik, papier ścierny)
• Potrącenie 30%: -450 zł
• Wypłata: 1.050 zł
• Strata: 450 zł

3. „Redukcja O→Q” (zawyżona):

Przykład (5 części):

• Części O łącznie: 6.000 zł
• Części Q (rzeczywiste): 3.200 zł
• Różnica rzeczywista: 2.800 zł (47%)
• PZU potrąca: 60% = -3.600 zł
• Wypłata: 2.400 zł
• Części Q kosztują: 3.200 zł
• Strata: 800 zł

Suma strat na jednej naprawie:

200 zł (części) + 450 zł (materiały) + 800 zł (zawyżone O→Q) = 1.450 zł

A to tylko na jednej naprawie średniej wielkości!

Pomnóż przez liczbę szkód:

Załóżmy, że ubezpieczyciel ma 100.000 szkód rocznie:

• Średnia „oszczędność” na potrąceniach: 500 zł/szkoda
• Roczna „oszczędność”: 50 milionów złotych

Teraz rozumiesz, dlaczego ubezpieczyciele tak bardzo lubią potrącenia?

Jak rozpoznać bezpodstawne potrącenie?

Otwórz kalkulację naprawy. Szukaj słów:

• „Potrącenie”
• „Redukcja”
• „Obniżka”
• „Minus”
• „Korekta”

Sprawdź, czego dotyczy potrącenie:

Czerwone lampki (bezpodstawne potrącenia):

✗ „Potrącenie na materiały lakiernicze” – ZAWSZE bezpodstawne ✗ „Potrącenie na części karoserii” (zderzak, błotnik, drzwi) – ZAWSZE bezpodstawne ✗ „Redukcja z tytułu zużycia części” (dla części nieeksploatacyjnych) – ZAWSZE bezpodstawne ✗ „Potrącenie na normalia” – ZAWSZE bezpodstawne (to są elementy jednorazowe!)

Żółte lampki (sprawdź, czy uzasadnione):

⚠ „Redukcja O→Q” – sprawdź, czy procent odpowiada rzeczywistej różnicy cen ⚠ „Potrącenie na opony” – sprawdź, czy odpowiada rzeczywistemu zużyciu ⚠ „Potrącenie na akumulator” – sprawdź, czy odpowiada wiekowi akumulatora

Zielone (uzasadnione):

✓ „Potrącenie na zużycie opon” – jeśli % odpowiada rzeczywistemu zużyciu ✓ „Potrącenie na płyny eksploatacyjne” – jeśli umiarkowane (max 50%) ✓ „Redukcja na części eksploatacyjne” – klocki, tarcze, filtry

Jak sprawdzić, czy procent potrącenia jest OK?

Dla redukcji O→Q:

1. Sprawdź cenę części O (oryginał) w kalkulacji
2. Sprawdź cenę części Q (zamiennik) w internecie (np. Motointegrator, iParts)
3. Oblicz rzeczywistą różnicę procentową
4. Porównaj z potrąceniem w kalkulacji

Przykład:

• PZU wpisało: Błotnik O = 1.200 zł, potrącenie 60% = -720 zł, wypłata 480 zł
• Sprawdzam w internecie: Błotnik Q (Van Wezel) = 650 zł
• Różnica rzeczywista: (1.200 – 650) / 1.200 = 46%
• PZU potrąciło: 60%
• Zawyżone o 14 punktów procentowych = 168 zł straty

Jak sprawdzić zużycie opon/akumulatora?

Opony:

• Sprawdź datę produkcji (na boku opony: 4 cyfry, np. 2318 = 23. tydzień 2018 roku)
• Sprawdź bieżnik (nowe: 8mm, zużyte: <3mm)
• Oblicz % zużycia

Akumulator:

• Sprawdź datę produkcji (naklejka na akumulatorze)
• Standardowa żywotność: 5-6 lat
• Oblicz % zużycia

Co robić, gdy ubezpieczyciel potrąca?

Wariant 1: Jeszcze nie naprawiłeś

Krok 1: Napisz reklamację

Wzór:

„W kalkulacji naprawy z dnia [data] zastosowano następujące potrącenia:

• Potrącenie na materiały lakiernicze: [kwota] zł
• Potrącenie na części karoserii: [kwota] zł
• Redukcja O→Q zawyżona o [X] punktów procentowych: [kwota] zł

Potrącenia te są bezpodstawne. Zgodnie z opinią biegłego sądowego w sprawie I C 66/23 przed Sądem Rejonowym w Nowej Soli, 'bezzasadne było zastosowanie przez stronę pozwaną potrąceń na materiały lakiernicze i potrąceń cen oryginalnych części zamiennych’. Biegły stwierdził, że 'takie potrącenia powodują, że naprawa pojazdu zgodnie z technologią producenta będzie niemożliwa’.

Żądam przeliczenia kalkulacji bez bezpodstawnych potrąceń. Uzasadnione są wyłącznie potrącenia na:

• Zużycie opon (jeśli dotyczy)
• Zużycie akumulatora (jeśli dotyczy)
• Płyny eksploatacyjne (umiarkowane)

Różnica wynosi [kwota] zł.”

Krok 2: Jeśli odmowa – ekspertyza

Rzeczoznawca szczegółowo wyliczy, które potrącenia są bezpodstawne.

Krok 3: Pozew

Z opinią rzeczoznawcy i powołaniem na wyrok z Nowej Soli.

Wariant 2: Już naprawiłeś

Krok 1: Zbierz rachunki

Szczególnie te pokazujące rzeczywiste koszty:

• Materiałów lakierniczych (pełna kwota, bez potrąceń)
• Części (z podaniem, czy O czy Q)

Krok 2: Oblicz różnicę

Porównaj rzeczywiste koszty z kwotą wypłaconą przez ubezpieczyciela (po potrąceniach).

Krok 3: Żądaj dopłaty

„Naprawiłem pojazd. Rzeczywiste koszty wyniosły [X] zł, w tym:

• Materiały lakiernicze: [kwota] zł (bez potrąceń, bo zostały w 100% zużyte)
• Części Q: [kwota] zł (faktyczna cena rynkowa)

Ubezpieczyciel wypłacił [Y] zł po bezpodstawnych potrąceniach. Różnica: [X-Y] zł. Załączam rachunki. Żądam dopłaty.”

Wariant 3: Naprawiłeś taniej (system gospodarczy)

Jeśli naprawiłeś taniej (bo kupiłeś części taniej, kolega pomógł), to:

Masz prawo do pełnej kwoty (bez potrąceń) – o ile nie naprawiłeś znacząco taniej niż rynek.

Przykład:

• Rynkowy koszt materiałów lakierniczych: 1.500 zł
• PZU wypłaciło (z potrąceniem 30%): 1.050 zł
• Ty kupiłeś za: 1.300 zł (taniej, bo hurt)
• Masz prawo do 1.500 zł – bo to rynkowy koszt

Ale:

• Jeśli kupiłeś za 800 zł (kolega sprzedał po kosztach) – możesz dostać tylko 800 zł

Ciężar udowodnienia, że naprawiłeś znacząco taniej, spoczywa na ubezpieczycielu.

Złota zasada:

Nigdy nie akceptuj potrąceń na:

• Materiały lakiernicze
• Części karoserii (zderzak, błotnik, drzwi, maska)
• Normalia i zestawy montażowe

To są zawsze bezpodstawne.

---

Podsumowanie? Bezpodstawne potrącenia to ukryty sposób zaniżania odszkodowań przez ubezpieczycieli. Stosują je masowo, licząc na to, że poszkodowani nie zauważą lub nie będą protestować.

Najgorsze jest to, że – jak stwierdził biegły w sprawie z Nowej Soli – takie potrącenia uniemożliwiają prawidłową naprawę. Bo jeśli ubezpieczyciel potrąci 30% z materiałów lakierniczych, to warsztat i tak musi użyć 100% materiałów. A kto dopłaci? Poszkodowany.

Dlatego: sprawdzaj kalkulację. Szukaj słów „potrącenie”, „redukcja”, „obniżka”. Sprawdzaj, czego dotyczą. I jeśli są bezpodstawne (materiały lakiernicze, części karoserii, normalia) – protestuj od razu.

Bo jak pokazał wyrok z Nowej Soli – sąd nie ma wątpliwości: takie potrącenia są bezzasadne. I powodują, że naprawa zgodna z technologią producenta będzie niemożliwa.

---

Bartosz Kowalak – radca prawny, wspólnik w KOWALAK JĘDRZEJEWSKA KONRADY I PARTNERZY ADWOKACI I RADCOWIE PRAWNI. Od lat zajmuję się prawem odszkodowawczym z pasją. Więcej o mojej praktyce znajdziecie na www.prawnikpoznanski.pl oraz www.blogoodszkodowaniach.pl.

Masz pytanie lub chcesz podzielić się swoją historią? Zostaw komentarz lub napisz: kancelaria@prawnikpoznanski.pl

Kiedy opowiadam o sprawach odszkodowawczych znajomym spoza branży prawniczej, często słyszę: „No tak, starszy człowiek dostanie mniej, bo ma mniej lat przed sobą”. I tu następuje zaskoczenie: to nie tak działa.

W sprawach odszkodowawczych młody wiek poszkodowanego to nie okoliczność obojętna. To potężny argument za wyższym zadośćuczynieniem. Paradoks? Wcale nie.

Dziś wyjaśnię dlaczego osiemnastolatek ze złamanym kręgosłupem dostanie wielokrotnie więcej niż sześćdziesięciolatek z identycznymi obrażeniami.

Spis treści

1. Młody wiek w orzecznictwie – co mówią sądy
2. Dlaczego 50 lat życia z ograniczeniami to więcej krzywdy niż 20 lat
3. Utracone szanse życiowe jako element zadośćuczynienia
4. Case study: mój klient Janek
5. Jak udowodnić plany życiowe przed wypadkiem

Młody wiek w orzecznictwie – co mówią sądy

Zacznijmy od tego, co wprost mówią sądy w swoich wyrokach.

Wyrok Sądu Najwyższego – wyraźna wskazówka

Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia należy uwzględnić wiek poszkodowanego. Im młodsza osoba, tym krzywda jest większa, bo:

• Będzie żyć z konsekwencjami wypadku przez dziesiątki lat
• Ograniczenia wpłyną na kształtowanie się jej osobowości
• Utracone możliwości dotyczą całego dorosłego życia
• Wypadek determinuje ścieżkę życiową w kluczowym momencie rozwoju

To nie są moje wymysły. To tezy wprost z wyroków najwyższych sądów w Polsce.

Przykład z mojej praktyki

Miałem dwie podobne sprawy:

Sprawa A:

• Poszkodowany: 19 lat
• Obrażenia: złamanie kręgosłupa, 15% trwały uszczerbek
• Konsekwencje: niemożność wykonywania wymarzonego zawodu, ograniczenia w sporcie
• Zadośćuczynienie: 100 000 zł (przed uwzględnieniem przyczynienia)

Sprawa B:

• Poszkodowany: 58 lat
• Obrażenia: złamanie kręgosłupa, 15% trwały uszczerbek
• Konsekwencje: ograniczenia w pracy fizycznej, ból
• Zadośćuczynienie: 45 000 zł

Identyczny uszczerbek na zdrowiu. Różnica w zadośćuczynieniu: ponad 100%.

Dlaczego? Bo dziewiętnastolatek ma przed sobą 50-60 lat życia z tymi ograniczeniami. Pięćdziesięcioośmiolatek – 20-30 lat. To dwukrotność. I właśnie dlatego zadośćuczynienie jest wielokrotnie wyższe.

Dlaczego 50 lat życia z ograniczeniami to więcej krzywdy niż 20 lat

Odpowiedź wydaje się oczywista, ale pozwólcie, że wyjaśnię to bardziej szczegółowo. Bo to nie tylko kwestia czasu.

Aspekt 1: Skumulowane cierpienie

Wyobraźcie sobie, że codziennie odczuwacie ból pleców. Nie silny, ale stały. Dyskomfort przy siedzeniu, problemy przy wstawaniu, niemożność długiego stania.

Przez rok? Trudne, ale do zniesienia. Przez 5 lat? Bardzo uciążliwe. Przez 50 lat? To determinuje całe życie.

To nie jest tak, że ból × 50 lat = większa krzywda. To jest tak, że ból przez 50 lat to jakościowo inna krzywda niż ból przez 5 lat.

Aspekt 2: Kluczowy moment życia

Osiemnastolatek to człowiek, który:

• Właśnie kończy szkołę średnią
• Wybiera kierunek studiów
• Planuje karierę zawodową
• Kształtuje swoją osobowość
• Buduje relacje, które mogą trwać całe życie

Wypadek w tym momencie to nie tylko „szkoda na zdrowiu”. To zmiana trajektorii życia.

Mój klient Janek (nazwisko zmienione) przed wypadkiem miał jasny plan:

• Patent sternika motorowodnego ✓ (zdobył)
• Uprawnienia młodszego ratownika WOPR ✓ (zdobył)
• Kurs na ratownika zawodowego (planował)
• Studia na AWF lub Akademii Morskiej (planował)
• Kariera ratownika lub praca na morzu (marzył)

Po wypadku? Wszystko legło w gruzach.

Czy to samo by się stało, gdyby wypadek spotkał go w wieku 50 lat, gdy już ma karierę, rodzinę, ugruntowaną pozycję życiową? Nie.

Aspekt 3: Społeczne konsekwencje w młodym wieku

Młody człowiek po wypadku to często:

• Izolacja społeczna (nie może uczestniczyć w aktywnościach rówieśników)
• Problemy z budowaniem relacji (szczególnie romantycznych)
• Poczucie bycia „gorszym” (w wieku, gdy wszyscy są sprawni)
• Depresja, zmiany osobowości

Starszy człowiek ma już:

• Ugruntowane relacje (żona/mąż, przyjaciele)
• Akceptację swojego ciała
• Mniejszą presję społeczną co do sprawności fizycznej

To też ma znaczenie dla rozmiaru krzywdy.

Utracone szanse życiowe jako element zadośćuczynienia

To jest kluczowe. Zadośćuczynienie to nie tylko rekompensata za ból. To też rekompensata za utracone możliwości.

Czym są „utracone szanse życiowe”?

To wszystko, czego nie możesz już zrobić przez wypadek:

• Zawód, którego nie możesz wykonywać
• Sport, którego nie możesz uprawiać
• Hobby, z którego musisz zrezygnować
• Studia, na które nie zostałeś przyjęty ze względów zdrowotnych
• Służba wojskowa, której nie możesz odbyć

Dla starszego człowieka wiele z tych rzeczy już „się wydarzyło”. Ma zawód, ma karierę za sobą, już nie uprawia intensywnie sportu.

Dla młodego? Wszystko to jeszcze miało się wydarzyć. I nagle – nie może się wydarzyć.

Jak to wygląda w praktyce – case study

Weźmy mojego klienta Janka. Osiemnaście lat, złamany kręgosłup, trwały uszczerbek 15%.

Co stracił REALNIE (nie teoretycznie):

1. Karierę ratownika WOPR
   • Nie przeszedł testów sprawności (nie może pływać stylem klasycznym)
   • Nie zdobył uprawnień zawodowego ratownika
   • Nie może pracować w wymarzonej profesji
2. Studia na wymarzoym kierunku
   • Nie został przyjęty na Akademię Morską (nie przeszedł badań lekarskich)
   • Zrezygnował ze starania się na AWF (nie może wykonywać wymaganych ćwiczeń)
   • Musiał wybrać zupełnie inny kierunek życia
3. Aktywność sportową
   • Przed wypadkiem: bieganie (kilka razy w tygodniu), pływanie, tenis, narciarstwo, żeglarstwo
   • Po wypadku: rekreacyjne spacery, ostrożna jazda na rowerze
   • Różnica? Przepaść
4. Służbę wojskową
   • Kategoria D (niezdolny do czynnej służby w czasie pokoju)
   • Dla części młodych ludzi to istotne (doświadczenie, kontakty, prestiż)
5. Pewność siebie, plany, marzenia
   • Z pewnego siebie, aktywnego nastolatka → osoba zamknięta w sobie, bez motywacji
   • Konsultacje psychologiczne (które zresztą zarzucił, bo nie pomagały)

Czy sześćdziesięciolatek z takim samym uszczerbkiem straci tyle samo? Nie. Bo większość z tych rzeczy już za nim.

Case study: mój klient Janek

Opowiem tę historię bardziej szczegółowo, bo to doskonały przykład tego, jak młody wiek wpływa na wysokość zadośćuczynienia.

Przed wypadkiem: aktywny, pełen planów osiemnastolatek

Janek miał 18 lat. Dopiero co zdał maturę. Był zdrowym, aktywnym fizycznie młodym człowiekiem.

Jego pasja: woda i ratownictwo

Od 14 roku życia rozwijał się w kierunku ratownictwa wodnego:

• Zdobył patent sternika motorowodnego
• Ukończył kurs młodszego ratownika WOPR
• Pracował na jeziorach jako ratownik (sezonowo)
• Planował kurs na ratownika zawodowego

Jego plany: kariera związana z wodą

• Wariant A: Akademia Morska w Szczecinie, kierunek nawigacja → praca na statkach
• Wariant B: AWF w Poznaniu, kierunek sportowy → praca ratownika WOPR, trener pływania

Oba warianty wymagały pełnej sprawności fizycznej. Szczególnie zdrowia kręgosłupa i umiejętności pływania wszystkimi stylami.

Inne aktywności:

• Sporty: bieganie (regularnie, kilka km dziennie), tenis, narciarstwo, żeglarstwo, jazda na rowerze (wycieczki po 100+ km)
• Hobby: motocykle (jeździł rekreacyjnie)

wypadek

Janek jechał motocyklem. Kierowca samochodu, wykonując skręt w lewo, nie ustąpił mu pierwszeństwa i zajechał drogę.

Janek uderzył w samochód, przeleciał nad nim i upadł na asfalt.

Obrażenia:

• Złamanie kręgosłupa (kręg Th9) – kompresyjne, dwukolumnowe
• Złamania wyrostków poprzecznych kilku innych kręgów
• Złamanie palca u stopy

Leczenie:

• Operacja neurochirurgiczna (4 godziny, duża utrata krwi, transfuzja)
• Stabilizacja kręgosłupa śrubami (zostaną na zawsze)
• Usunięcie odłamków kości (laminektomia)
• 2 tygodnie w szpitalu
• 6 miesięcy rehabilitacji
• Gorset ortopedyczny przez 4 miesiące

Po wypadku: runięcie planów życiowych

Lipiec – pierwsze zderzenie z rzeczywistością

Janek nie może wrócić do pracy jako ratownik WOPR. Nie może pływać stylem klasycznym (tzw. „żabka”). A to podstawowy wymóg dla ratownika.

Jego pracodawca (ośrodek WOPR) nie może go zatrudnić.

Wrzesień – niemożność zaliczenia kursu na ratownika zawodowego

Janek próbował zrobić kurs na ratownika zawodowego. Nie przeszedł testów sprawności fizycznej.

Koniec marzeń o tym zawodzie.

Rok szkolny – zwolnienie z w-f, problemy w nauce

Janek dostał całoroczne zwolnienie z lekcji wychowania fizycznego.

Jego oceny spadły. Stracił motywację. Zaczął pesymistycznie patrzeć na przyszłość.

Lipiec – odmowa przyjęcia na Akademię Morską

Janek złożył dokumenty na Akademię Morską w Szczecinie, kierunek nawigacja.

Nie przeszedł badań lekarskich. Stan kręgosłupa po wypadku zdyskwalifikował go.

Oficjalna decyzja uczelni: „Nie został przyjęty na studia ze względów zdrowotnych”.

– poszukiwanie nowego kierunku życia

Janek w desperacji próbuje różnych kierunków studiów:

• Transport na Politechnice Poznańskiej (zaczął, ale to nie to)
• Turystyka na AWF (myślał że może w ślady mamy, ale… na zajęciach w-f nie mógł wykonywać połowy ćwiczeń, zarzucił)
• Mechanika i budowa maszyn na Politechnice (w końcu coś co nie wymaga sprawności fizycznej)

Pierwsze dwa kierunki porzucił. Czuł się zagubiony.

– kategoria D w wojsku

Janek dostał orzeczenie wojskowe: kategoria D – niezdolny do czynnej służby wojskowej w czasie pokoju.

Dla części młodych mężczyzn to by było obojętne. Dla Janka, który zawsze był aktywny fizycznie, to kolejny cios w poczucie własnej wartości.

Konsekwencje psychologiczne

Rodzina i przyjaciele zauważyli zmianę:

• Z otwartego, pewnego siebie chłopaka → zamknięta w sobie, mrukliwa osoba
• Utrata motywacji do nauki
• Pesymizm co do przyszłości
• Zaniżona samoocena (blizna na plecach, wybrzuszenia od śrub – wstydził się rozbierać)

Chodził na konsultacje do psychologa. Zarzucił, bo „tylko mówienie o problemach bez żadnych rozwiązań mu nie pomaga”.

Trwałe konsekwencje medyczne

Uszczerbek na zdrowiu:

• 15% trwały (z ortopedycznego punktu widzenia)
• 23% długotrwały (z neurochirurgicznego punktu widzenia)

Ograniczenia na całe życie:

• Nie może dźwigać ciężkich przedmiotów
• Nie może wykonywać prac fizycznych (kopanie, rąbanie drewna, prace na działce)
• Nie może długo siedzieć (po godzinie musi wstać, rozprostować)
• Nie może długo prowadzić samochodu (max 40 minut, potem przerwa)
• Wymaga ochrony od średnio-ciężkich prac

Rokowania: Niepewne

Lekarz ostrzegł: jeśli urośnie więcej niż 4 cm, może potrzebować kolejnej operacji.

Stan kręgosłupa może się pogorszyć z wiekiem.

Co sąd wziął pod uwagę ustalając zadośćuczynienie

Kiedy sprawa trafiła do sądu, ubezpieczyciel argumentował (cytuję z wyroku):

„Obrażenia powoda nie były szczególnie groźne dla zdrowia i niewątpliwie umożliwiają normalne funkcjonowanie. Powód nie wykazał, aby rodzaj uszkodzeń ciała uzasadniał żądanie zadośćuczynienia we wskazanej kwocie.”

Sąd nie zgodził się. I w uzasadnieniu wyroku szczegółowo wyjaśnił, dlaczego młody wiek Janka ma kluczowe znaczenie:

Fragment uzasadnienia (sparafrazowany):

„Ustalając wysokość zadośćuczynienia Sąd miał na uwadze, że powód w dacie wypadku miał niespełna 18 lat, był osobą całkowicie zdrową, w szczególności nie mającą żadnych problemów z kręgosłupem i niezwykle aktywną fizycznie.

Przed powodem (co można założyć) kilkadziesiąt lat życia, które zdeterminował przedmiotowy wypadek. Gdy weźmie się pod uwagę, że przyznana kwota ma wynagrodzić jego krzywdy związane z niemożnością już na zawsze wykonywania pewnych aktywności czy z niemożnością zrealizowania swoich planów i marzeń, bynajmniej nie można uznać jej za wygórowaną.”

Zwróćcie uwagę na podkreślone fragmenty. Sąd wprost wskazał:

• Młody wiek jako istotny czynnik
• Kilkadziesiąt lat życia z konsekwencjami
• Niemożność realizacji planów życiowych
• Zniweczone marzenia

Wynik: 100 000 zł zadośćuczynienia (przed uwzględnieniem przyczynienia)

Sąd uznał, że odpowiednie zadośćuczynienie to 100 000 zł.

Po uwzględnieniu bezospornego 20% przyczynienia Janka = 80 000 zł.

Skoro ubezpieczyciel wypłacił wcześniej 16 000 zł, sąd zasądził jeszcze 64 000 zł.

Plus:

• 6 240 zł za zniszczony motocykl
• 1 536 zł zwrot kosztów leczenia
• Odsetki (kolejne kilkanaście tysięcy)
• Ustalenie odpowiedzialności na przyszłość (gdyby stan zdrowia się pogorszył, nie będzie musiał ponownie udowadniać związku z wypadkiem)

Jak udowodnić plany życiowe przed wypadkiem

Tu dochodzimy do kluczowej kwestii praktycznej. Bo jedna rzecz to powiedzieć „miałem plany”. Druga – to udowodnić.

Ubezpieczyciele często argumentują: „To były tylko marzenia, nie realne plany”. Jak im zamknąć usta?

Dokumentuj wszystko – nawet małe rzeczy

W sprawie Janka kluczowe okazały się:

1. Patent sternika motorowodnego (dokument z datą)
   • Nie „chciał zdobyć” – ZDOBYŁ
   • To dowód na to, że to nie były płonne marzenia
2. Uprawnienia młodszego ratownika WOPR (dokument)
   • Nie „planował być ratownikiem” – BYŁ ratownikiem
   • Legitymacja WOPR, specjalna karta pływacka
3. Dokumenty ze szkoły
   • Zwolnienie z w-f na cały rok szkolny
   • Potwierdzenie, że przed wypadkiem uczestniczył w zajęciach
4. Decyzja Akademii Morskiej
   • Oficjalny dokument: „Nie przyjęto na studia ze względów zdrowotnych”
   • Nie „nie chciało mu się studiować” – CHCIAŁ, ale nie mógł
5. Orzeczenie wojskowe
   • Kategoria D: niezdolny do służby
   • Obiektywne potwierdzenie ograniczeń zdrowotnych
6. Zaświadczenie od psychologa
   • Potwierdzenie, że miał konsultacje psychologiczne
   • Dowód na to, że wypadek wpłynął na jego psychikę

Czego NIE mieliśmy, a byłoby pomocne

Gdybym mógł cofnąć czas i doradzić Jankowi tuż po wypadku, powiedziałbym:

1. Zbieraj certyfikaty, dyplomy, potwierdzenia
   • Np. dyplomy z zawodów sportowych
   • Potwierdzenia ukończenia kursów
   • Listy referencyjne od pracodawców (ośrodek WOPR)
2. Dokumentuj aktywność przed wypadkiem
   • Zdjęcia ze sportów, zawodów
   • Wpisy w mediach społecznościowych (mogą być dowodem)
   • Zapisy na kursy, rezerwacje (np. kurs ratownika zawodowego)
3. Zbieraj opinie nauczycieli, trenerów
   • „Janek był bardzo uzdolnionym sportowo uczniem, planował karierę w sporcie”
   • To może być zeznanie świadka w sądzie
4. Dokumentuj zmiany po wypadku
   • Dziennik bólu (codzienne notki o dolegliwościach)
   • Zdjęcia blizn, wybrzuszeń
   • Lista aktywności, z których musiałeś zrezygnować

Praktyczne wskazówki dla młodych poszkodowanych

Jeśli miałeś wypadek i masz konkretne plany życiowe, które legły w gruzach:

1. Zbierz dokumentację „przed wypadkiem”
   • Wszelkie certyfikaty, patenty, dyplomy
   • Dokumenty potwierdzające Twoje zainteresowania i plany
   • Potwierdzenia zapisów na kursy, studia
2. Dokumentuj „po wypadku”
   • Odmowy przyjęcia na studia (ze względów zdrowotnych)
   • Niemożność zaliczenia testów sprawności
   • Zwolnienia z zajęć w-f
   • Orzeczenia lekarskie (wojskowe, o niepełnosprawności)
3. Zbieraj opinie osób trzecich
   • Nauczyciele: „jak wyglądała Twoja aktywność przed wypadkiem”
   • Trenerzy: „jakie miałeś perspektywy sportowe”
   • Pracodawcy: „czy mógłbyś wrócić do pracy po wypadku”
   • Rodzina, przyjaciele: zeznania świadków o zmianach w Twoim zachowaniu
4. Konsultacje psychologiczne – idź i dokumentuj
   • Nawet jeśli „nie pomaga”, idź
   • Zaświadczenie od psychologa to ważny dowód w sądzie
   • Pokazuje skalę cierpień psychicznych
5. Rób zdjęcia
   • Blizn (regularnie, żeby pokazać jak się goją/zmieniają)
   • Siebie uprawiającego sport PRZED (jeśli masz)
   • Siebie próbującego wrócić do aktywności PO (pokazuje ograniczenia)

Młody wiek to nie tylko lata, to zmarnowane możliwości

Wróćmy do sedna: dlaczego młody wiek zwiększa zadośćuczynienie?

Bo nie chodzi tylko o to, że „będzie żył z tym dłużej”. Chodzi o to, że:

1. Wypadek zabiera Ci życie, które miało się dopiero rozpocząć

Osoba w wieku 60 lat ma za sobą:

• Karierę zawodową
• Założoną rodzinę
• Zrealizowane (lub nie) marzenia

Osoba w wieku 18 lat ma przed sobą:

• Wybór kariery zawodowej (który teraz jest ograniczony)
• Możliwość założenia rodziny (która może być utrudniona)
• Marzenia do realizacji (które legły w gruzach)

To nie to samo.

2. Młode ciało „powinno” być sprawne

Społecznie akceptujemy, że 70-latek ma problemy z kręgosłupem, nie może dźwigać, męczy się szybciej.

Nie akceptujemy tego u 20-latka. To budzi pytania, współczucie (często niechciane), poczucie „gorszości”.

20-latek z ograniczeniami to ktoś „niepełnosprawny”. 70-latek z ograniczeniami to „normalny proces starzenia”.

3. Młody człowiek jest w trakcie kształtowania osobowości

Wypadek w wieku 18 lat wpływa na to, kim się staniesz. Na Twoją pewność siebie, na Twoje podejście do życia, na Twoje relacje z ludźmi.

Wypadek w wieku 50 lat trafia w człowieka, który już jest „ukształtowany”. Ma swoją osobowość, swoje relacje, swoje miejsce w życiu.

4. Cała kariera zawodowa przed Tobą

Jeśli w wieku 18 lat nie możesz wykonywać pewnych zawodów (np. ratownik, żołnierz, sportowiec, policjant), to tracisz całą karierę.

Jeśli w wieku 55 lat nie możesz kontynuować pracy fizycznej, to tracisz kilka lat przed emeryturą.

Różnica? Ogromna.

Co z tego wynika dla poszkodowanych

Jeśli jesteś młody (poniżej 30 lat) i doznałeś poważnych obrażeń w wypadku:

1. Nie zgadzaj się na niskie kwoty – Ubezpieczyciele często nie doceniają wpływu młodego wieku na wysokość zadośćuczynienia. Sprawdź wyroki w podobnych sprawach. Najprawdopodobniej należy Ci się wielokrotnie więcej.
2. Dokumentuj swoje plany życiowe – Nie „miałem marzenia”. Konkretnie: certyfikaty, dokumenty o przyjęciu na studia, plany kariery. Im więcej dokumentów, tym lepiej.
3. Pokaż co straciłeś – Nie tylko „nie mogę biegać”. Ale: „chciałem być ratownikiem, zdobyłem uprawnienia, złożyłem dokumenty na studia, nie przeszedłem badań lekarskich ze względu na wypadek”.
4. Nie bagatelizuj cierpień psychicznych – Zmiany osobowości, depresja, poczucie bezradności u młodej osoby to poważna sprawa. Idź do psychologa, udokumentuj to.
5. Walcz – Młody wiek to Twój atut w sprawie odszkodowawczej. Nie oddawaj go za darmo.

---

Disclaimer: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa odszkodowawcza wymaga indywidualnej analizy.

Bartosz Kowalak – radca prawny, wspólnik w KOWALAK JĘDRZEJEWSKA KONRADY I PARTNERZY ADWOKACI I RADCOWIE PRAWNI. Od lat zajmuję się prawem odszkodowawczym z pasją. Więcej o mojej praktyce znajdziecie na www.prawnikpoznanski.pl oraz www.blogoodszkodowaniach.pl.

Masz pytanie lub chcesz podzielić się swoją historią? Zostaw komentarz lub napisz: kancelaria@prawnikpoznanski.pl

„Panie mecenasie, rozumiem, że pozywamy ubezpieczyciela. A co ze sprawcą? On przecież zniszczył mi samochód! Może powinniśmy go też pozwać?”

To pytanie słyszę przy praktycznie każdej sprawie odszkodowawczej, którą prowadzę. I za każdym razem widzę w oczach klienta to samo – mieszankę frustracji, pragnienia sprawiedliwości i… no właśnie, często zwykłej chęci zemsty.

Nie będę udawał, że tego nie rozumiem. Ktoś zniszczył twój samochód, może jeszcze cię zranił, a potem siedzi sobie w domu, podczas gdy ty walczysz z ubezpieczycielem o każdą złotówkę. Naturalnym odruchem jest chęć pociągnięcia go do odpowiedzialności osobiście. Ale czy to dobry pomysł?

Dzisiaj odpowiem na to pytanie raz na zawsze. I być może zaskoczę cię swoją odpowiedzią.

Co mówi prawo? Masz wybór

Zacznijmy od podstaw. Polskie prawo – podobnie jak przepisy większości krajów Unii Europejskiej – daje poszkodowanemu pełny wybór, kogo pozwać:

1. Samego ubezpieczyciela sprawcy
2. Samego sprawcę wypadku
3. Obu łącznie (na zasadach podobnych do solidarności)

Brzmi uczciwie, prawda? Masz opcje. Ale jak to zwykle bywa w prawie – fakt, że coś możesz zrobić, nie oznacza, że powinieneś to zrobić.

Kiedy pozywanie sprawcy ma sens? Tylko w jednej sytuacji

Z mojego doświadczenia wynika, że jest właściwie tylko jeden przypadek, gdy warto pozwać bezpośrednio sprawcę (zamiast lub obok ubezpieczyciela):

Gdy ubezpieczyciel odmawia wypłaty, twierdząc, że polisa nie obejmuje odpowiedzialności za sprawcę.

Przykłady takiej sytuacji:

• Sprawca nie miał ważnego ubezpieczenia OC
• Sprawca prowadził pod wpływem alkoholu i ubezpieczyciel powołuje się na wyłączenia z polisy
• Polisa była nieważna z jakichś powodów formalnych
• Istnieje poważne ryzyko, że sąd uzna, że ubezpieczyciel nie odpowiada

W takim przypadku, jeśli sprawca jest wypłacalny (ma majątek, pracę, nieruchomości), lepiej skierować pozew bezpośrednio do niego. Co prawda sprawca może wtedy wnosić o przypozwanie ubezpieczyciela, ale to już jego problem.

A co z „karaniem” sprawcy przez zmuszanie go do chodzenia na rozprawy?

Kolejny powód, dla którego klienci chcą pozwać sprawcę: „Niech przynajmniej musi się stawić w sądzie, niech poczuje odpowiedzialność!”

Rozumiem tę motywację. Po wypadku, zwłaszcza gdy sprawca zachował się nieodpowiedzialnie, niesmacznie lub w ogóle nie przeprosił – naturalnie chcemy, żeby „poczuł konsekwencje”.

Ale czy warto? Moim zdaniem: nie. I za chwilę wyjaśnię dlaczego.

Dlaczego NIE warto pozywać sprawcy obok ubezpieczyciela

Jeśli ubezpieczyciel nie odmawia odpowiedzialności i nie ma wątpliwości co do pokrycia szkody – pozywanie sprawcy to strzał w stopę. I to z kilku poważnych powodów.

Powód 1: Niepotrzebne emocje w procesie

Spór z zakładem ubezpieczeń to proces koncentrujący się na meritum sprawy: czy była wina, ile się należy, jakie koszty są uzasadnione. To biznes. Chłodna kalkulacja.

Wprowadzenie do procesu osoby fizycznej – sprawcy – to zaproszenie emocji. A emocje w sądzie to najgorszy doradca.

Pamiętam sprawę, w której klientka koniecznie chciała pozwać sprawcę kolizji obok ubezpieczyciela. „Niech pan zobaczy, jak on wygląda! Niech odpowie za to, co zrobił!”. Zgodziliśmy się.

I co się okazało? Sprawca na rozprawie zaczął płakać, opowiadał, że to był jego pierwszy wypadek, że stracił przez to pracę, że ma problemy w domu. Moja klientka… zmiękła. Nagle przestała być pewna swojego stanowiska w sprawie wysokości odszkodowania. „Może ja jednak zaniżam koszty? On jest w trudnej sytuacji…”.

Emocje działają w obie strony. Czasem możesz współczuć sprawcy, czasem będziesz wściekły na jego arogancję. Ale żadne z tych uczuć nie pomoże ci wygrać sprawy.

Powód 2: Nieprzewidywane wnioski dowodowe

Kolejny problem – sprawca może wnosić własne wnioski dowodowe, które przedłużą postępowanie.

Ubezpieczyciel ma swoje procedury, swoich rzeczoznawców, swoje argumenty. To przewidywalne. Sprawca? Sprawca może zgłosić chęć przesłuchania swojej babci, która „widziała ten wypadek zupełnie inaczej”. Może zażądać opinii swojego kolegi mechanika, który „powie, że to auto i tak było do wymiany”.

Efekt? Proces, który mógłby trwać rok, ciągnie się dwa lata. Bo sąd musi rozpatrzyć każdy wniosek, nawet jeśli jest kompletnie bez sensu.

Powód 3: Podwójne koszty procesowe – to najważniejsze!

A teraz najważniejszy argument, który powinien przekonać każdego racjonalnie myślącego poszkodowanego:

Jeśli masz dwóch pozwanych (ubezpieczyciela i sprawcę), każdy z nich może wynająć własnego prawnika. I jeśli przegrasz sprawę – musisz zwrócić koszty OBUDWU.

To znaczy, że zamiast zwracać 3-4 tysiące złotych kosztów procesu ubezpieczyciela, możesz musieć zwrócić 6-8 tysięcy (dla obu stron). Ryzykujesz podwójnie – dla czegoś, co w większości przypadków nic ci nie daje.

Oczywiście, jeśli wygrasz – i tak dostajesz odszkodowanie od ubezpieczyciela. Sprawca niewiele wnosi do tej układanki. A jeśli przegrasz – płacisz dwa razy więcej.

To po prostu nieracjonalne.

Przykład z praktyki: pan Tomasz i „sprawa zasady”

Kilka lat temu reprezentowałem pana Tomasza. Sprawca wypadku, młody kierowca BMW, zachował się skandalicznie – najpierw próbował uciec z miejsca zdarzenia, potem na policji kłamał, że to nie on prowadził. W końcu się przyznał, ale nie przeprosił, nie zadzwonił, nic.

Pan Tomasz chciał go „dosięgnąć”. „To sprawa zasady, panie mecenasie. Niech odpowie osobiście!”.

Próbowałem go przekonać, że to bez sensu. Ubezpieczyciel już zgodził się płacić, tylko spieraliśmy się o wysokość. Ale pan Tomasz był nieugięty.

Efekt? Proces przedłużył się o pół roku, bo sprawca złożył mnóstwo wniosków dowodowych (w tym wniósł o opinię niezależnego rzeczoznawcy, która… potwierdziła nasze stanowisko). Na końcu pan Tomasz wygrał, ale stracił czas, nerwy i… musiał pokryć część kosztów sprawcy (bo sąd częściowo uwzględnił jego stanowisko w innej kwestii).

Czy było warto? Pan Tomasz do dziś twierdzi, że tak – „przynajmniej musiał chodzić na rozprawy i się tłumaczyć”. Ja… mam wątpliwości.

Moja rada: zostaw sprawcę w spokoju

Po latach prowadzenia spraw odszkodowawczych moja rada jest prosta i konkretna:

Jeśli ubezpieczyciel nie odmawia odpowiedzialności – nie pozywaj sprawcy.

Po prostu. Skoncentruj się na procesie z ubezpieczycielem, który:

• Jest profesjonalny i przewidywalny
• Nie wniesie zbędnych emocji
• Ma jasne procedury i argumenty
• Ma pieniądze na wypłatę odszkodowania

Zostaw „biednego sprawcę” w spokoju. On już ma swoje problemy – punkty karne, wyższe składki na ubezpieczenie, może nawet proces karny. Twoja misja to odzyskać pieniądze, a nie karać sprawcę. To nie twoja rola.

Wyjątki, kiedy warto pozwać obu

Okej, przyznaję – są sytuacje, gdy pozwanie obu ma sens:

1. Niepewność co do odpowiedzialności ubezpieczyciela – jeśli istnieje ryzyko, że sąd uzna, że ubezpieczyciel nie odpowiada
2. Sprawca jest wypłacalny, a ubezpieczyciel może nie wystarczyć – przy bardzo wysokich szkodach (np. 10+ milionów zł)
3. Strategia procesowa – w bardzo rzadkich przypadkach obecność sprawcy może być pomocna taktycznie

Ale to naprawdę rzadkie wyjątki. W 95% przypadków – pozwanie tylko ubezpieczyciela to najlepsza strategia.

Podsumowanie: emocje vs. racjonalność

Rozumiem, że po wypadku emocje biorą górę. Chcesz, żeby sprawca „odpowiedział”. Ale twoje zadanie to nie karanie sprawcy – to odzyskanie pieniędzy za szkodę, którą poniósłeś.

Racjonalnie rzecz biorąc:

• Pozywanie sprawcy nie da ci wyższego odszkodowania
• Przedłuży proces
• Wprowadzi emocje, które utrudnią negocjacje
• Podwoi ryzyko kosztów procesowych w razie niepowodzenia

Dlatego moja rada brzmi: zostaw sprawcę w spokoju. Procesuj się z ubezpieczycielem. To zimna kalkulacja, ale w prawie odszkodowawczym zimna kalkulacja wygrywa z gorącymi emocjami.

A jakie są Wasze doświadczenia? Pozywaliście sprawcę obok ubezpieczyciela? Warto było? Podzielcie się w komentarzach – chętnie poznam różne perspektywy.

---

Bartosz Kowalak – radca prawny, wspólnik w KOWALAK JĘDRZEJEWSKA KONRADY I PARTNERZY ADWOKACI I RADCOWIE PRAWNI. Od lat zajmuję się prawem odszkodowawczym z pasją. Więcej o praktyce kancelarii znajdziecie na www.prawnikpoznanski.pl.

Masz pytanie lub chcesz podzielić się swoją historią? Zostaw komentarz lub napisz: kancelaria@prawnikpoznanski.pl

To pytanie słyszę niemal codziennie. Klient przychodzi z propozycją ubezpieczyciela i pyta: „Panie mecenasie, walczymy czy bierzemy co dają?”

Odpowiedź nigdy nie jest prosta. Bo prawda jest taka: nie każda sprawa nadaje się do sądu. Czasami lepiej wziąć to co oferują i zamknąć temat. A czasami odmowa walki to zostawienie na stole dziesiątek tysięcy złotych.

Dziś pokażę Wam, jak to oceniam. Jak decyduję, czy klientowi powiedzieć „akceptuj” czy „walczmy”.

Spis treści

1. Kiedy ugoda jest dobrym rozwiązaniem
2. Czerwone flagi w propozycjach ubezpieczycieli
3. Jak policzyć czy walka się opłaca
4. Case study: sprawy gdzie ugoda miała sens
5. Case study: sprawy gdzie trzeba było walczyć

Kiedy ugoda jest dobrym rozwiązaniem

Zacznijmy od tego – nie jestem od tego, żeby klienta namawiać na proces za wszelką cenę. Proces to koszt, stres, czas. Jeśli można tego uniknąć i dostać rozsądną kwotę – jestem za.

Sytuacja 1: Propozycja jest w granicach normy

Niedawno miałem sprawę: kolizja, stłuczka zderzaka, brak obrażeń ciała. Szkoda w pojeździe 8 000 zł. Ubezpieczyciel zaproponował 7 500 zł.

Klient: „Czy walczymy o te 500 zł?”

Ja: „Nie. Bierzemy 7 500 zł i kończymy temat.”

Dlaczego? Bo:

• Różnica jest minimalna (6%)
• Proces kosztowałby więcej niż potencjalna korzyść
• Trzeba by zlecić opinię rzeczoznawcy (koszt, czas)
• Sprawa ciągnęłaby się rok-dwa
• Nie ma gwarancji że sąd przyzna te 500 zł więcej

W takich sprawach ugoda to rozsądne rozwiązanie.

Sytuacja 2: Klient pilnie potrzebuje pieniędzy

Druga sytuacja: wypadek, złamana ręka, leczenie zakończone. Ubezpieczyciel proponuje 15 000 zł zadośćuczynienia. Moim zdaniem powinno być 25-30 000 zł.

Ale klient mówi: „Panie mecenasie, ja mam kredyt, dzieci, nie mam z czego żyć. Potrzebuję tych pieniędzy teraz.”

W takiej sytuacji często radzę: weź te 15 000 zł. Bo:

• Proces trwa 2-3 lata
• Klient nie przetrwa finansowo tego czasu
• Lepsze 15 000 zł dziś niż 25 000 zł za 3 lata

To nie jest kwestia prawna, to kwestia życiowa. Prawo to jedno, a życie to drugie.

Sytuacja 3: Sprawa jest skomplikowana procesowo

Czasami sprawa jest prawnie skomplikowana. Na przykład:

• Kwestia związku przyczynowego (czy dolegliwość to skutek wypadku czy choroby przewlekłej?)
• Problem z udowodnieniem winy
• Brak świadków
• Sprzeczne opinie lekarzy

W takich sprawach ugoda eliminuje ryzyko. Możesz dostać 70% tego co chcesz bez ryzyka że sąd da 0%.

Czerwone flagi w propozycjach ubezpieczycieli

Są jednak sytuacje, kiedy propozycja ubezpieczyciela od razu „krzyczyi”: TO ZA MAŁO. Oto sygnały ostrzegawcze:

Flaga 1: Drastyczna różnica między obrażeniami a kwotą

Przykład z mojej praktyki:

• Złamany kręgosłup, operacja, śruby na całe życie, 15% trwały uszczerbek
• Propozycja: 20 000 zł

To jest oczywiste zaniżenie. Za takie obrażenia kwota powinna zaczynać się od 80-100 000 zł.

Jak to ocenić bez prawnika? Sprawdź w internecie wyroki w podobnych sprawach. Wpisz w Google: „zadośćuczynienie złamanie kręgosłupa wyrok”. Zobaczysz jaki jest przedział kwot zasądzanych przez sądy.

Flaga 2: Ubezpieczyciel kwestionuje oczywiste koszty

Przykład:

• Klient ma faktury za wizyty u lekarza po wypadku
• Ma dokumentację medyczną
• Ubezpieczyciel: „Nie udowodnił pan, że te wizyty były konieczne”

To klasyczna taktyka zwlekania. Jeśli kwestionują oczywiste koszty leczenia – znak, że w sądzie dostaniesz więcej.

Flaga 3: Bezczelne argumenty w odmowie

Widziałem takie perełki w decyzjach ubezpieczycieli:

• „Obrażenia nie były groźne dla życia” (o złamanym kręgosłupie)
• „Może normalnie funkcjonować” (o osobie z 20% uszczerbkiem)
• „Nie wykazał cierpień psychicznych” (osoba po ciężkim wypadku, która miała konsultacje psychologiczne)

Jeśli widzisz takie argumenty – idź do prawnika. To znak, że ubezpieczyciel celowo zaniża i liczy na to, że się poddasz.

Flaga 4: Młody wiek poszkodowanego

Jeśli:

• Masz mniej niż 30 lat
• Obrażenia są trwałe
• Wpływają na Twoje plany życiowe, karierę, możliwość uprawiania hobby

To ubezpieczyciel najprawdopodobniej znacząco zaniżył kwotę. Sądy bardzo uwzględniają młody wiek i fakt, że poszkodowany będzie żył z konsekwencjami wypadku przez kolejne 50-60 lat.

Flaga 5: Brak propozycji dla niektórych roszczeń

Przykład:

• Zgłosiłeś roszczenie o zadośćuczynienie (100 000 zł), zwrot kosztów leczenia (5 000 zł) i odszkodowanie za zniszczony pojazd (15 000 zł)
• Ubezpieczyciel wypłacił tylko zadośćuczynienie (zaniżone) i milczy o reszcie

To manipulacja. Liczą na to, że zapomnisz o reszcie roszczeń. W sądzie dostaniesz wszystko.

Jak policzyć czy walka się opłaca

Zróbmy prostą kalkulację:

Wariant 1: Przyjmujesz propozycję ubezpieczyciela

Dostaniesz:

• Kwotę X (np. 20 000 zł)
• Od razu (w ciągu 7-14 dni)

Koszty:

• Zero (pomijając ewentualną konsultację prawną)

Wariant 2: Idziesz do sądu

Możesz dostać:

• Kwotę Y (np. 80 000 zł – ocena prawnika na podstawie podobnych spraw)
• Za 2-3 lata

Koszty:

• Koszty sądowe: około 5% wartości przedmiotu sporu (wpłacasz przy składaniu pozwu, zwraca ci ubezpieczyciel jeśli wygrasz)
• Koszty prawnika:
  • Wariant A: pełnomocnictwo procesowe – płacisz prawnikowi, po wygranej ubezpieczyciel zwraca ci te koszty według stawek minimalnych
  • Wariant B: umowa „success fee” – płacisz % od uzyskanej kwoty, ale dopiero po wygranej

Ryzyko:

• Możesz dostać mniej niż oczekiwałeś (sąd oceni że należy się 50 000 zł zamiast 80 000 zł)
• Możesz przegrać całkowicie (bardzo rzadkie w oczywistych sprawach odszkodowawczych)

Przykładowa kalkulacja

Propozycja ubezpieczyciela: 20 000 zł
Ocena prawnika (na podstawie podobnych wyroków): 80-100 000 zł
Konserwatywna ocena sądu: 70 000 zł

Potencjalna korzyść: 70 000 – 20 000 = 50 000 zł
Plus odsetki (od daty wezwania do zapłaty przez 3 lata): ok. 10 000 zł
Minus koszty własne prawnika (jeśli nie ma umowy o zwrot): 0 zł (bo ubezpieczyciel zwraca po wygranej)

Realna korzyść: około 60 000 zł
Czas oczekiwania: 2-3 lata

Pytanie brzmi: czy 60 000 zł za 2-3 lata czekania jest warte dla Ciebie zachodu?

W większości przypadków odpowiedź brzmi: TAK.

Ale jest drugi scenariusz

Propozycja ubezpieczyciela: 15 000 zł
Ocena prawnika: 20-25 000 zł
Konserwatywna ocena sądu: 18 000 zł

Potencjalna korzyść: 18 000 – 15 000 = 3 000 zł
Plus odsetki: ok. 1 500 zł

Realna korzyść: około 4 500 zł
Czas oczekiwania: 2-3 lata

Pytanie: czy 4 500 zł za 2-3 lata walki jest warte zachodu?

Prawdopodobnie NIE. Lepiej wziąć te 15 000 zł i zamknąć temat.

Case study: sprawy gdzie ugoda miała sens

Sprawa 1: Kolizja bez obrażeń ciała

Fakty:

• Stłuczka na parkingu
• Szkoda w pojeździe 12 000 zł (wycena rzeczoznawcy klienta)
• Ubezpieczyciel: 11 000 zł
• Brak obrażeń ciała

Decyzja: Ugoda

Dlaczego:
Różnica 1 000 zł nie uzasadnia procesu. Koszt dodatkowej opinii rzeczoznawcy sądowego + czas + ryzyko = nie warto.

Sprawa 2: Drobne obrażenia, szybka potrzeba pieniędzy

Fakty:

• Potłuczenie, siniaki, tydzień zwolnienia lekarskiego
• Ubezpieczyciel zaproponował 5 000 zł
• Moja ocena: powinno być 8-10 000 zł
• Klient potrzebował pilnie pieniędzy na spłatę kredytu

Decyzja: Ugoda

Dlaczego:
Potencjalna korzyść 3-5 000 zł nie rekompensowała klientowi 2-3 lat oczekiwania w sytuacji, gdy był w trudnej sytuacji finansowej.

Sprawa 3: Skomplikowana kwestia przyczynienia

Fakty:

• Wypadek na przejściu dla pieszych
• Pieszy był po zmroku, bez elementów odblaskowych
• Kierowca jechał z dozwoloną prędkością
• Obrażenia średnie: złamana noga
• Ubezpieczyciel zaproponował 30 000 zł przy 50% przyczynienia pieszego
• Moja ocena bez przyczynienia: 60-70 000 zł

Decyzja: Ugoda

Dlaczego:
Ryzyko było duże. Sąd mógł przypisać pieszemu nawet 70% przyczynienia (brak odblasków po zmroku to poważne naruszenie). W najgorszym scenariuszu klient mógł dostać mniej niż te 30 000 zł. Bezpieczniej było przyjąć propozycję.

Case study: sprawy gdzie trzeba było walczyć

Sprawa 1: Młody człowiek ze złamanym kręgosłupem

Fakty:

• 18 lat, złamany kręgosłup, operacja, trwały uszczerbek 15%
• Koniec planów zawodowych (ratownik WOPR)
• Ubezpieczyciel: 16 000 zł (po uwzględnieniu 20% przyczynienia)

Decyzja: Proces

Wynik: Sąd zasądził 80 000 zł (łącznie, po uwzględnieniu przyczynienia)

Dlaczego warto było walczyć:
Drastyczna różnica między propozycją a rzeczywistą krzywdą. 16 000 zł za złamany kręgosłup w wieku 18 lat to było śmieszne. Ryzyko było minimalne – żaden sąd nie zasądziłby mniej niż te 16 000 zł. A potencjał wzrostu był ogromny.

Sprawa 2: Odmowa zwrotu kosztów leczenia

Fakty:

• Wypadek, uraz ręki, leczenie + rehabilitacja
• Koszty prywatnego leczenia: 8 000 zł (udokumentowane fakturami)
• Ubezpieczyciel odmówił zwrotu: „powinien korzystać z NFZ”
• Zadośćuczynienie (20 000 zł) wypłacili bez problemu

Decyzja: Proces tylko o koszty leczenia

Wynik: Sąd zasądził pełną kwotę 8 000 zł + odsetki

Dlaczego warto było walczyć:
Mieliśmy pełną dokumentację. Orzecznictwo jednoznacznie stoi po stronie poszkodowanych w kwestii prywatnego leczenia. Ryzyko przegrania było zerowe. Ubezpieczyciel próbował szczęścia, licząc że klient odpuści dla 8 000 zł. Nie odpuściliśmy.

Sprawa 3: Drastyczne zaniżenie przy poważnych obrażeniach

Fakty:

• Wypadek motocyklowy, wielomiejscowe złamania, 6 miesięcy leczenia
• Trwały uszczerbek 25%, blizny, ograniczenia w pracy fizycznej
• Wiek: 35 lat (przed klientem 30+ lat życia z ograniczeniami)
• Ubezpieczyciel: 40 000 zł

Decyzja: Proces

Wynik: Sąd zasądził 180 000 zł

Dlaczego warto było walczyć:
Propozycja ubezpieczyciela była nieadekwatna do rozmiarów krzywdy. W podobnych sprawach sądy zasądzały 150-200 000 zł. Ryzyko było minimalne, potencjał wzrostu – ogromny.

Moja metoda oceny

Kiedy klient przychodzi z propozycją ubezpieczyciela, zadaję sobie kilka pytań:

Pytanie 1: Jaki jest przedział kwot w podobnych sprawach?

Sprawdzam wyroki sądów w podobnych sprawach. To nie jest nauka ścisła, ale daje mi przedział: minimum-maksimum.

Jeśli propozycja ubezpieczyciela mieści się w dolnych 20% tego przedziału – czerwona flaga.

Pytanie 2: Czy są kontrowersyjne kwestie prawne/faktyczne?

Jeśli tak – ryzyko procesu rośnie. Może warto ugoda.

Jeśli nie (oczywista wina, oczywiste obrażenia, jasna dokumentacja) – ryzyko minimalne.

Pytanie 3: Jaka jest sytuacja życiowa klienta?

Czy może czekać 2-3 lata? Czy potrzebuje pieniędzy natychmiast? Czy zniesie stres związany z procesem?

To nie są kwestie prawne, ale są równie ważne.

Pytanie 4: Ile realnie możemy zyskać?

Liczę potencjalną korzyść:

• Minimalna (pessimistyczny scenariusz)
• Prawdopodobna (realistyczny scenariusz)
• Maksymalna (optymistyczny scenariusz)

Jeśli nawet w pesymistycznym scenariuszu zyskujemy kilkadziesiąt tysięcy – walczymy.

Jeśli w realistycznym scenariuszu zyskujemy kilka tysięcy – zastanawiam się 2-3 razy.

Pytanie 5: Jak oceniam szanse w sądzie?

To kwestia doświadczenia. Po latach praktyki wiem, jak sądy orzekają w różnych typach spraw.

Jeśli oceniam szanse na wygraną na 80-90% – rekomend uję proces.

Jeśli 50-60% – ostrzegam klienta o ryzyku i pozwalam mu zdecydować.

Praktyczne wskazówki

Dla poszkodowanych:

1. Zawsze skonsultuj propozycję z prawnikiem – nawet jeśli wydaje ci się OK. Konsultacja nic nie kosztuje, a możesz się dowiedzieć że zostawiasz na stole dziesiątki tysięcy złotych.
2. Nie daj się nastraszyć „długim procesem” – tak, proces trwa 2-3 lata. Ale to nie są 2-3 lata aktywnego zaangażowania z twojej strony. To kilka wizyt u prawnika, jedno-dwa badania u biegłych, kilka rozpraw. Resztę czasu… żyjesz normalnie.
3. Policz realną korzyść – użyj mojego schematu wyżej. Jeśli różnica to kilkadziesiąt tysięcy złotych – warto walczyć.
4. Ale oceń swoją sytuację życiową – jeśli naprawdę musisz mieć pieniądze teraz i nie możesz czekać – weź co dają. Zdrowie i życie są ważniejsze niż walka o większe pieniądze.
5. Sprawdź wyroki w podobnych sprawach – wpisz w Google rodzaj twoich obrażeń + „zadośćuczynienie wyrok”. Zobacz jaki jest przedział kwot. To da ci punkt odniesienia.

Dla prawników (jeśli czytacie):

1. Nie namaw klienta na proces za wszelką cenę – naszą rolą jest doradzić, nie zmuszać do walki. Czasami ugoda to mądre rozwiązanie.
2. Ale i nie zniechęcaj gdy są szanse – widziałem prawników, którzy zniechęcali klientów do procesów z wygody. „Po co się męczyć za te kilka tysięcy”. A te „kilka tysięcy” to dla klienta często kilkumiesięczne zarobki.
3. Bądź transparentny co do kosztów i ryzyka – klient musi wiedzieć ile zapłaci, ile może zyskać, jakie jest ryzyko. Dopiero wtedy może podjąć świadomą decyzję.
4. Zaoferuj różne modele współpracy – nie każdy klient może zapłacić z góry. Umowa „success fee” (procent od uzyskanej kwoty) czasami jest jedyną opcją.

Podsumowanie

Nie ma jednej odpowiedzi na pytanie „ugoda czy proces”. Każda sprawa jest inna.

Ale zasada jest prosta:

Jeśli propozycja ubezpieczyciela jest w dolnych 20-30% tego co realistycznie możesz dostać w sądzie – walcz.

Jeśli propozycja jest w górnych 70-80% – rozważ ugodę, szczególnie gdy sytuacja życiowa wymaga szybkich pieniędzy.

A jeśli jesteś gdzieś pośrodku – porozmawiaj z prawnikiem, oceń ryzyko, oceń swoją sytuację życiową i podejmij świadomą decyzję.

Pamiętaj: ugoda to nie porażka. Czasami to mądry kompromis.

Ale bezkrytyczne przyjęcie zaniżonej propozycji bo „nie chcę się męczyć” – to zostawienie swoich pieniędzy ubezpieczycielowi.

---

Disclaimer: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa odszkodowawcza wymaga indywidualnej analizy.

Bartosz Kowalak – radca prawny, wspólnik w KOWALAK JĘDRZEJEWSKA KONRADY I PARTNERZY ADWOKACI I RADCOWIE PRAWNI. Od lat zajmuję się prawem odszkodowawczym z pasją. Więcej o mojej praktyce znajdziecie na www.prawnikpoznanski.pl oraz www.blogoodszkodowaniach.pl.

Masz pytanie lub chcesz podzielić się swoją historią? Zostaw komentarz lub napisz: kancelaria@prawnikpoznanski.pl

Ostatnio jeden z moich klientów przyszedł z mailem od ubezpieczyciela: „Szanowny Panie, mieszka pan w centrum Poznania, 10 minut tramwajem od pracy. Nie ma pan prawa do pojazdu zastępczego. Proszę korzystać z komunikacji miejskiej”. Klient zapytał: „Czy oni mogą mi to narzucić? Przecież moje auto kosztowało 60.000 zł, a oni chcą, żebym jeździł tramwajem?”. Odpowiedziałem: „To typowy argument ubezpieczycieli. Ale sądy mają na ten temat jasne zdanie”. Dzisiaj wam je przedstawię.

Spis treści

1. Czy poszkodowany może zostać zmuszony do korzystania z MPK?
2. Standard życia a uzasadniony interes ekonomiczny
3. Kiedy tramwaj nie zastąpi samochodu?
4. Orzecznictwo sądów w tej kwestii
5. Praktyczne wskazówki dla poszkodowanych
6. FAQ – najczęstsze pytania

Czy poszkodowany może zostać zmuszony do korzystania z MPK?

To pytanie pojawia się w niemal każdej sprawie o zwrot kosztów najmu pojazdu zastępczego, gdy poszkodowany mieszka w mieście. Ubezpieczyciele argumentują:

„Pan mieszka w centrum miasta, ma pan komunikację miejską co 5 minut, praca jest 10 minut tramwajem. Po co pan wynajmuje auto za 300 zł dziennie? Proszę jeździć tramwajem za 100 zł miesięcznie. Oszczędzi pan 9.000 zł miesięcznie”.

Brzmi logicznie, prawda? Ale sądy mają na ten temat zupełnie inne zdanie.

W sprawie, o której dzisiaj piszę, poszkodowany mieszkał w Swarzędzu (przedmieście Poznania), pracował na obrzeżach Poznania(też przedmieście). Komunikacja miejska istniała, ale wymagała:

• Dojścia do przystanku (10 minut)
• Autobusu do centrum Poznania (25 minut)
• Przesiadki (5 minut)
• Tramwaju (20 minut)
• Dojścia z przystanku do pracy (10 minut)

Łącznie: 70 minut w jedną stronę = 2 godziny 20 minut dziennie.

Samochodem? 20 minut w jedną stronę = 40 minut dziennie.

Różnica: 100 minut dziennie (1 godzina 40 minut).

W miesiącu (22 dni robocze): 36 godzin zmarnowanych na dojazdy.

Czy ubezpieczyciel może wymagać od poszkodowanego, żeby marnował 36 godzin miesięcznie, tylko dlatego, że sprawca wypadku go potrącił? Oczywiście, że nie.

Sądy od lat orzekają, że poszkodowany nie ma obowiązku obniżenia swojego standardu życia z powodu szkody wyrządzonej przez sprawcę. Jeśli przed wypadkiem jeździł samochodem, to ma prawo jeździć samochodem również po wypadku (wynajmując pojazd zastępczy). Nie można go zmuszać do korzystania z komunikacji miejskiej, nawet jeśli jest dostępna.

Standard życia a uzasadniony interes ekonomiczny

To kluczowa zasada w prawie odszkodowawczym: poszkodowany ma prawo do zachowania swojego standardu życia.

Co to oznacza?

Jeśli przed wypadkiem:

• Jeździłeś samochodem premium (np. Audi A6)
• Dojeżdżałeś do pracy 30 minut
• Woziłeś dzieci do szkoły
• Robiłeś zakupy w weekendy

To po wypadku masz prawo do:

• Wynajęcia samochodu premium (np. Audi A4, Mercedes klasy C)
• Dojazdu do pracy w tym samym czasie
• Wożenia dzieci do szkoły
• Robienia zakupów w weekendy

Nie możesz być zmuszony do:

• Jeżdżenia tramwajem (nawet jeśli jest dostępny)
• Wydłużenia czasu dojazdu o 1-2 godziny dziennie
• Rezygnacji z wożenia dzieci (bo „niech pójdą pieszo”)
• Noszenia zakupów w torbach (bo „po co samochód na zakupy?”)

Dlaczego? Bo to nie ty wyrządziłeś szkodę. To sprawca. A ty masz prawo do pełnego odszkodowania – czyli do przywrócenia stanu sprzed wypadku.

Sąd Najwyższy wielokrotnie podkreślał, że „poszkodowany nie ma obowiązku minimalizacji szkody przez obniżenie swojego standardu życia. Odszkodowanie ma przywrócić stan sprzed szkody, nie stan gorszy”.

W praktyce oznacza to, że:

• Jeśli przed wypadkiem jeździłeś samochodem – masz prawo wynająć samochód
• Jeśli przed wypadkiem nie jeździłeś samochodem (tylko tramwajem) – nie masz prawa wynająć samochodu (bo to nie twój standard życia)

W sprawie poszkodowany przed wypadkiem jeździł Volkswagenem Touaregiem (wartość 60.000 zł, SUV premium). Czy mógł go zastąpić tramwajem? Oczywiście, że nie. To obniżenie standardu życia.

Kiedy tramwaj nie zastąpi samochodu?

Sądy wskazują kilka sytuacji, gdy komunikacja miejska nie jest wystarczająca:

Sytuacja 1: Czas dojazdu jest rażąco dłuższy

Jeśli samochodem jedziesz 20 minut, a tramwajem 70 minut, to różnica jest rażąca. Ubezpieczyciel nie może wymagać, żebyś marnował 100 minut dziennie.

Zasada ogólna: Jeśli komunikacja miejska wydłuża czas dojazdu o więcej niż 50%, to nie jest wystarczająca. Przykład:

• Samochodem: 30 minut → tramwajem: 45 minut (50% dłużej) = może być wystarczająca
• Samochodem: 30 minut → tramwajem: 60 minut (100% dłużej) = nie jest wystarczająca

Sytuacja 2: Godziny pracy są nietypowe

Jeśli pracujesz na zmiany (np. zmiana nocna 22:00-6:00), a komunikacja miejska w tych godzinach nie kursuje lub kursuje rzadko, to nie jest wystarczająca.

Sytuacja 3: Musisz wozić dzieci, zakupy, sprzęt

Jeśli codziennie wozisz dzieci do szkoły (np. 2-3 dzieci, różne szkoły, różne godziny), to komunikacja miejska nie jest wystarczająca. Nie możesz wozić 3 dzieci tramwajem o 7:00 rano, bo „jest komunikacja”.

Podobnie jeśli robisz duże zakupy w weekendy (dla 5-osobowej rodziny) – nie możesz nosić 10 toreb w tramwaju, bo „jest komunikacja”.

Lub jeśli do pracy potrzebujesz sprzętu (np. narzędzia, laptop, prezentacje) – nie możesz go wozić tramwajem, bo „jest komunikacja”.

Sytuacja 4: Masz problemy zdrowotne

Jeśli masz problemy z poruszaniem się (np. kontuzja, choroba, wiek), to komunikacja miejska nie jest wystarczająca. Nie możesz być zmuszony do stania w tramwaju przez 40 minut, bo „jest komunikacja”.

Sytuacja 5: Mieszkasz na peryferiach, praca na peryferiach

Jeśli mieszkasz na peryferiach miasta (np. Swarzędz), to komunikacja miejska zazwyczaj wymaga przejazdu przez centrum. Samochodem jedziesz 20 minut po obwodnicy, tramwajem 70 minut przez centrum. To rażąca różnica.

W sprawie poszkodowany mieszkał w Swarzędzu,dodatkowo woził dzieci do szkoły w Zalasewie i jeździł na treningi rugby. Czy tramwaj mógłby to wszystko zastąpić? Oczywiście, że nie.

W praktyce oznacza to, że sądy prawie zawsze przyznają poszkodowanemu prawo do najmu pojazdu zastępczego, nawet jeśli mieszka w centrum miasta i ma dostęp do komunikacji miejskiej. Wyjątki są rzadkie – zazwyczaj dotyczą sytuacji, gdy:

1. Poszkodowany przed wypadkiem nie korzystał z samochodu (tylko z komunikacji)
2. Komunikacja miejska jest naprawdę wygodna (np. mieszkasz nad przystankiem tramwajowym, praca 5 minut tramwajem, zero przesiadek)
3. Poszkodowany wynajął pojazd rażąco drogi (np. limuzynie za 1.000 zł/dzień, podczas gdy wystarczyłby zwykły sedan za 300 zł/dzień)

W sprawie, o której piszę, ubezpieczyciel nie argumentował, że poszkodowany powinien jeździć tramwajem (co najmniej nie wprost). Zamiast tego kwestionował samo prawo poszkodowanego do wynajęcia pojazdu zastępczego (z powodu braku legitymacji procesowej). Ale gdyby poszkodowany poprawnie sformułował pozew, ubezpieczyciel zapewne argumentowałby: „Pan mieszka w Swarzędzu, ma pan komunikację do Poznania, może pan jeździć tramwajem”. I przegrałby – bo Sąd uznałby, że komunikacja nie jest wystarczająca (70 minut vs 20 minut samochodem).

Praktyczne wskazówki dla poszkodowanych

Na podstawie mojego doświadczenia, oto co radziłbym:

1. Nie daj się zastraszyć argumentami o komunikacji miejskiej – jeśli przed wypadkiem jeździłeś samochodem, to masz prawo wynająć pojazd zastępczy. Ubezpieczyciel nie może cię zmusić do tramwaju.
2. Zbierz dowody na to, że komunikacja jest niewygodna – sprawdź czas dojazdu tramwajem (użyj Jakdojade.pl, zrób screeny), porównaj z czasem samochodem. Jeśli różnica to 50-100%, to masz mocny argument.
3. Wylicz koszty komunikacji miejskiej vs najem pojazdu – ubezpieczyciele lubią argumentować: „Tramwaj kosztuje 100 zł/miesiąc, a pan wynajął auto za 9.000 zł/miesiąc”. Ale nie porównują czasu. Policz: 36 godzin zmarnowanych miesięcznie x 50 zł/godz (twoja stawka godzinowa) = 1.800 zł strat. Nagle okazuje się, że tramwaj wcale nie jest tańszy.
4. Wskaż, do czego używałeś pojazdu – dojazdy do pracy, szkoła dzieci, zakupy, hobby. Im więcej zastosowań, tym mocniejszy argument, że komunikacja nie jest wystarczająca.
5. Nie wynajmuj auta, jeśli faktycznie nie potrzebujesz – jeśli mieszkasz w centrum, 5 minut pieszo od pracy, nie masz dzieci, nie masz obowiązków wymagających auta, to ubezpieczyciel ma rację – nie potrzebujesz pojazdu zastępczego. W takiej sytuacji lepiej nie wynajmuj, bo przegrasz w sądzie.

FAQ – najczęstsze pytania

Czy ubezpieczyciel może zmusić mnie do jeżdżenia tramwajem?
Nie, jeśli przed wypadkiem jeździłeś samochodem. Masz prawo wynająć pojazd zastępczy, nawet jeśli komunikacja miejska jest dostępna.

Co jeśli mieszkam w centrum miasta i mam tramwaj co 5 minut?
To nie ma znaczenia. Jeśli przed wypadkiem jeździłeś samochodem, to masz prawo wynająć pojazd zastępczy. Sądy od lat orzekają, że poszkodowany nie ma obowiązku obniżania standardu życia.

Kiedy tramwaj może zastąpić samochód?
Tylko wtedy, gdy przed wypadkiem nie jeździłeś samochodem (tylko tramwajem). Wtedy ubezpieczyciel ma rację – nie potrzebujesz pojazdu zastępczego, bo to nie twój standard życia.

Co jeśli komunikacja jest naprawdę wygodna (5 minut tramwajem do pracy)?
Nawet wtedy masz prawo wynająć pojazd zastępczy, jeśli przed wypadkiem jeździłeś samochodem. Ale ubezpieczyciel może kwestionować wysokość stawki najmu lub czas najmu – argumentując, że skoro komunikacja jest wygodna, to mogłeś wynająć tańsze auto lub na krótszy czas.

Jak udowodnić, że komunikacja jest niewygodna?
Sprawdź czas dojazdu tramwajem (użyj Jakdojade.pl), zrób screeny, porównaj z czasem samochodem. Jeśli różnica to 50-100%, to masz mocny argument.

---

Disclaimer: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Zapraszam do Kancelarii KOWALAK JĘDRZEJEWSKA KONRADY I PARTNERZY ADWOKACI I RADCOWIE PRAWNI:
Radca Prawny Bartosz Kowalak
ul. Mickiewicza 18a/3, 60-834 Poznań
Tel.: +48 61 2224963
E-mail: bartosz.kowalak@prawnikpoznanski.pl

www: https://prawnikpoznanski.pl

Źródła:

• Kodeks cywilny, art. 361, 822

Ostatnio jeden z moich klientów powiedział: „Panie mecenasie, ubezpieczyciel wypłacił mi 20.000 zł jako 'bezsporną kwotę’. To chyba dobry znak, prawda? Odpowiedziałem: „To nie jest gest dobrej woli. To taktyka. Wypłacają tylko to, co muszą, resztę kwestionują.

Spis treści

1. Dlaczego ubezpieczyciele płacą tylko część odszkodowania?
2. Czy przyjęcie częściowej wypłaty zamyka sprawę?
3. Jak dochodzić reszty odszkodowania po częściowej wypłacie?
4. Pułapki w umowach ugodowych
5. Praktyczne wskazówki dla poszkodowanych
6. FAQ – najczęstsze pytania

Dlaczego ubezpieczyciele płacą tylko część odszkodowania?

W sprawie, o której dzisiaj piszę, ubezpieczyciel wypłacił 19.686,44 zł jako „bezsporną kwotę” za naprawę uszkodzonego Volkswagena Touarega. To była kwota za samą naprawę pojazdu – nic więcej.

Ale pełna szkoda obejmowała również:

• Koszt najmu pojazdu zastępczego: 13.284 zł
• Koszt holowania: 430,50 zł
• Koszt parkowania: 830,25 zł

Łącznie: 33.531,19 zł

Ubezpieczyciel wypłacił: 19.686,44 zł (59% szkody)

Czy zapomniał o reszcie? Nie. Po prostu zastosował strategię „bezspornej kwoty”. Co to oznacza?

Bezsporną kwota to kwota, co do której ubezpieczyciel nie ma wątpliwości. W tym przypadku:

• Koszt naprawy pojazdu = 19.686,44 zł – to jest oczywiste, łatwe do udowodnienia, nie ma sensu tego kwestionować
• Koszt najmu pojazdu zastępczego = 13.284 zł – to jest sporne, bo ubezpieczyciel może zarzucić: „Pan nie potrzebował auta”, „Stawka za wysoka”, „Czas najmu za długi”
• Koszt holowania = 430,50 zł – to jest sporne, bo ubezpieczyciel może zarzucić: „Za dużo, mógł pan znaleźć taniej”
• Koszt parkowania = 830,25 zł – to jest sporne, bo ubezpieczyciel może zarzucić: „To czas naprawy, warsztat nie powinien tego naliczać”

I co robi ubezpieczyciel? Wypłaca tylko bezsporną kwotę (19.686,44 zł), resztę kwestionuje. I czeka, co zrobi poszkodowany.

Scenariusz 1: Poszkodowany przyjmuje pieniądze i milczy

• Ubezpieczyciel oszczędza 13.844,75 zł (41% szkody)
• Poszkodowany traci 13.844,75 zł
• Ubezpieczyciel wygrywa

Scenariusz 2: Poszkodowany protestuje, ale nie idzie do sądu

• Ubezpieczyciel proponuje ugodę: „OK, dorzucę jeszcze 3.000 zł, ale pan rezygnuje z roszczeń”
• Poszkodowany dostaje 22.686,44 zł (68% szkody)
• Ubezpieczyciel oszczędza 10.844,75 zł (32% szkody)
• Ubezpieczyciel wygrywa

Scenariusz 3: Poszkodowany idzie do sądu

• Sąd przyznaje 24.000-30.000 zł (72-90% szkody)
• Ubezpieczyciel oszczędza 3.500-9.500 zł (10-28% szkody)
• Poszkodowany wygrywa (częściowo)

W większości przypadków ubezpieczyciele zakładają scenariusz 1 lub 2 – czyli że poszkodowany przyjmie częściową wypłatę i nie będzie się kłócił. I statystyki pokazują, że mają rację – 80-90% poszkodowanych przyjmuje bezsporną kwotę i nie domaga się więcej.

Dlaczego? Bo:

1. Nie wiedzą, że mogą dochodzić więcej – myślą, że „bezsporną kwota” to pełne odszkodowanie
2. Nie chcą się kłócić – „20.000 zł to już coś, zostawmy to”
3. Boją się procesu – „Sąd to lata, koszty, niepewność”

I właśnie dlatego ubezpieczyciele stosują tę taktykę. Bo się opłaca.

Czy przyjęcie częściowej wypłaty zamyka sprawę?

To najważniejsze pytanie. Czy jeśli przyjmiesz bezsporną kwotę (19.686,44 zł), to tracisz prawo do dochodzenia reszty (13.844,75 zł)?

Odpowiedź brzmi: to zależy.

Wariant 1: Przyjmujesz pieniądze BEZ podpisywania ugody

• Ubezpieczyciel przelewa 19.686,44 zł na twoje konto
• Nie podpisujesz żadnej ugody, porozumienia, rezygnacji z roszczeń
• Możesz dochodzić reszty – bo przyjęcie częściowej wypłaty nie oznacza zgody na zamknięcie sprawy

W sprawie, o której piszę, poszkodowany przyjął przelew 19.686,44 zł i później dochodzi reszty w sądzie. Czy to był problem? Nie. Sąd nie miał zastrzeżeń, że poszkodowany przyjął częściową wypłatę.

Wariant 2: Przyjmujesz pieniądze I podpisujesz ugodę

• Ubezpieczyciel przelewa 19.686,44 zł na twoje konto
• Prosisz cię o podpisanie ugody: „Pan przyjmuje 19.686,44 zł i rezygnuje z wszelkich roszczeń związanych z wypadkiem z dnia [data]”
• Tracisz prawo do dochodzenia reszty – bo podpisałeś ugodę

Jak dochodzić reszty odszkodowania po częściowej wypłacie?

Jeśli przyjąłeś bezsporną kwotę, ale nie podpisałeś ugody, to możesz dochodzić reszty. Jak to zrobić?

Krok 1: Wezwanie do zapłaty

Najpierw wyślij ubezpieczycielowi wezwanie do zapłaty. Przykład:

„Szanowny Panie / Pani,

W dniu [data] wypłacili Państwo kwotę 19.686,44 zł tytułem odszkodowania za naprawę mojego pojazdu uszkodzonego w wypadku z dnia [data].

Jednakże pełna szkoda obejmowała również:

• Koszt najmu pojazdu zastępczego: 13.284 zł (faktura w załączeniu)
• Koszt holowania: 430,50 zł (faktura w załączeniu)
• Koszt parkowania: 830,25 zł (faktura w załączeniu)

Łącznie: 14.544,75 zł.

Wezywam Państwa do wypłaty pozostałej kwoty 14.544,75 zł w terminie 14 dni od otrzymania niniejszego pisma. W przypadku braku wypłaty będę zmuszony/zmuszona skierować sprawę do sądu.

Pozdrawiam, [Imię i nazwisko]”

Czasem to wystarczy. Ubezpieczyciel może dopłacić 3.000-5.000 zł i zaproponować ugodę. Jeśli przyjmiesz, sprawa zamknięta. Jeśli nie – krok 2.

Krok 2: Mediacja (opcjonalna)

Możesz zaproponować mediację: „Szanowny Panie / Pani, proponuję mediację w celu polubownego rozwiązania sporu. Proszę o informację, czy są Państwo zainteresowani”.

Mediacja to szybsze i tańsze rozwiązanie niż sąd. Jeśli ubezpieczyciel się zgodzi, spotkacie się z mediatorem i spróbujecie dojść do porozumienia. Jeśli nie – krok 3.

Krok 3: Pozew do sądu

Jeśli ubezpieczyciel odmawia zapłaty lub proponuje śmieszne kwoty (np. 1.000 zł zamiast 14.544,75 zł), to idziesz do sądu. Składasz pozew, w którym domagasz się:

• Zasądzenia pozostałej kwoty: 14.544,75 zł
• Odsetek ustawowych za opóźnienie (od dnia wymagalności do dnia zapłaty)
• Kosztów procesu (opłata sądowa, prawnik)

W sprawie, o której piszę, poszkodowany przeszedł od razu do kroku 3 – złożył pozew do sądu. Czy to było konieczne? Trudno powiedzieć – może gdyby najpierw wysłał wezwanie do zapłaty, ubezpieczyciel dopłaciłby 5.000-10.000 zł i sprawa byłaby zamknięta. A może nie. W każdym razie poszkodowany miał prawo od razu iść do sądu.

Pułapki w umowach ugodowych

To najważniejsza część tego artykułu. Ubezpieczyciele uwielbiają proponować ugody. Dlaczego? Bo ugoda to szybkie zamknięcie sprawy i oszczędność dla ubezpieczyciela.

Typowa propozycja ugody wygląda tak:

„Szanowny Panie,

W związku z Pana roszczeniem z tytułu wypadku z dnia [data] proponujemy ugodę:

• Wypłacimy Panu dodatkową kwotę 5.000 zł (łącznie z wcześniej wypłaconą kwotą 19.686,44 zł będzie to 24.686,44 zł)
• Pan rezygnuje z wszelkich dalszych roszczeń związanych z tym wypadkiem

Prosimy o potwierdzenie akceptacji w terminie 7 dni.

Pozdrawiamy, [Ubezpieczyciel]”

Czy to dobra oferta? To zależy.

Jeśli pełna szkoda wynosiła 33.531,19 zł, a ubezpieczyciel proponuje 24.686,44 zł (74% szkody), to:

• Przyjmujesz ugodę: Dostajesz 24.686,44 zł od razu, bez procesu, bez czekania
• Odrzucasz ugodę: Idziesz do sądu, proces trwa 2-3 lata, dostajesz 28.000-30.000 zł (84-90% szkody), ale czekasz latami

Co wybrać? To zależy od twojej sytuacji:

• Jeśli potrzebujesz pieniędzy od razu – przyjmij ugodę
• Jeśli możesz czekać 2-3 lata – idź do sądu, dostaniesz więcej

Ale uwaga na pułapki w ugodach:

„Rezygnacja z wszelkich roszczeń”

Jeśli podpiszesz ugodę z klauzulą „rezygnuję z wszelkich roszczeń związanych z wypadkiem z dnia [data]”, to tracisz prawo do dochodzenia wszystkich roszczeń – nie tylko kosztów naprawy, najmu, holowania, ale też:

• Zadośćuczynienia (jeśli były obrażenia)
• Odszkodowania za utratę wartości pojazdu
• Rent i świadczeń na przyszłość

Wyobraź sobie: podpisujesz ugodę, dostajesz 24.686,44 zł, myślisz że sprawa zamknięta. A za miesiąc okazuje się, że masz poważne obrażenia kręgosłupa (które ujawniły się z opóźnieniem). Chcesz dochodzić zadośćuczynienia 50.000 zł. Ubezpieczyciel mówi: „Pan podpisał ugodę i zrezygnował z roszczeń. Nie ma pan prawa do zadośćuczynienia”.

I ma rację. Bo podpisałeś ugodę „z wszelkich roszczeń”.

Dlatego nigdy nie podpisuj ugody z klauzulą „wszelkich roszczeń”, jeśli były obrażenia (nawet lekkie). Lepiej ugoda z klauzulą „roszczeń majątkowych związanych z naprawą pojazdu” – wtedy zachowujesz prawo do zadośćuczynienia.

Praktyczne wskazówki dla poszkodowanych

Na podstawie mojego doświadczenia, oto co radziłbym:

1. Nie przyjmuj bezspornej kwoty jako „pełnego odszkodowania” – jeśli ubezpieczyciel wypłaca tylko koszt naprawy (np. 20.000 zł), a ty poniosłeś również koszty najmu, holowania, parkowania (np. łącznie 15.000 zł), to domagaj się pełnego odszkodowania.
2. Nie podpisuj ugody bez przeczytania – jeśli ubezpieczyciel proponuje ugodę, przeczytaj uważnie. Zwróć uwagę na: „rezygnacja z wszelkich roszczeń”, „kwota brutto/netto”, „termin zapłaty”.
3. Negocjuj przed procesem – zanim pójdziesz do sądu, spróbuj negocjować ugodę. Ubezpieczyciel może dopłacić 5.000-10.000 zł, żeby uniknąć procesu. Jeśli propozycja jest rozsądna (80-90% twojego roszczenia), rozważ przyjęcie.
4. Nie rezygnuj z roszczeń „na przyszłość” – jeśli były obrażenia (nawet lekkie), nie podpisuj ugody z klauzulą „wszelkich roszczeń”. Zachowaj prawo do zadośćuczynienia, rent, świadczeń na przyszłość.
5. Konsultuj się z prawnikiem przed podpisaniem ugody – prawnik podpowie, czy propozycja jest rozsądna, czy są pułapki, jak negocjować lepsze warunki. Konsultacja to koszt 200-500 zł, ale może zaoszczędzić ci 10.000-20.000 zł strat.

FAQ – najczęstsze pytania

Co to jest bezsporną kwota?
To kwota, co do której ubezpieczyciel nie ma wątpliwości – zazwyczaj koszt naprawy pojazdu. Resztę (najem, holowanie, parkowanie) ubezpieczyciel kwestionuje.

Czy przyjęcie bezspornej kwoty zamyka sprawę?
Nie, jeśli nie podpisałeś ugody. Możesz przyjąć pieniądze i później dochodzić reszty w sądzie.

Jak dochodzić reszty odszkodowania po przyjęciu bezspornej kwoty?
Wyślij wezwanie do zapłaty, zaproponuj mediację, a jeśli to nie pomoże – złóż pozew do sądu.

Czy mogę odmówić przyjęcia bezspornej kwoty?
Teoretycznie tak, ale nie ma sensu. Lepiej przyjąć pieniądze (to koszt naprawy, który ci się należy) i później dochodzić reszty.

Co jeśli ubezpieczyciel proponuje ugodę – przyjąć czy odrzucić?
To zależy od propozycji. Jeśli oferta to 80-90% twojego roszczenia, rozważ przyjęcie (oszczędzisz czas i koszty procesu). Jeśli oferta to 50-60%, odrzuć i idź do sądu.

---

Disclaimer: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Zapraszam do Kancelarii KOWALAK JĘDRZEJEWSKA KONRADY I PARTNERZY ADWOKACI I RADCOWIE PRAWNI:
Radca Prawny Bartosz Kowalak
ul. Mickiewicza 18a/3, 60-834 Poznań
Tel.: +48 61 2224963
E-mail: bartosz.kowalak@prawnikpoznanski.pl

www: https://prawnikpoznanski.pl

Źródła:

• Kodeks cywilny, art. 361, 822

Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

Warsztat przeprowadza naprawę, wynajmuje klientowi auto zastępcze, wystawia faktury. Wszystko wydaje się w porządku – do momentu, gdy ubezpieczyciel odmawia zapłaty za najem, argumentując, że „nie ma umowy najmu” i „nie wiadomo, jakie były warunki”. W praktyce kancelarii wielokrotnie widzieliśmy, jak warsztaty traciły kilkanaście tysięcy złotych właśnie z tego powodu.

Wiele warsztatów traktuje najem pojazdu zastępczego po macoszemu – byle była faktura, reszta się ułoży. Niestety, w sądzie „jakoś” nie działa. Ubezpieczyciele doskonale wiedzą, gdzie szukać luk w dokumentacji.

Spis treści

1. Dlaczego umowa najmu to nie tylko formalność?
2. Jakie postanowienia są absolutnie kluczowe?
3. Jak określić i uzasadnić stawkę dobową?
4. Oświadczenie o konieczności najmu – potrzebne czy zbędne?
5. Co z kaucją, limitem kilometrów i ubezpieczeniem?
6. Kto powinien być najemcą – właściciel czy użytkownik pojazdu?

Dlaczego umowa najmu to nie tylko formalność?

Często warsztaty zakładają, że faktura wystarczy jako dowód najmu. To błąd. Faktura dokumentuje fakt wynajmu i jego koszt, ale nie udowadnia warunków umowy. A właśnie warunki najmu – stawka dobowa, okres, zakres odpowiedzialności – są kluczowe, gdy ubezpieczyciel kwestionuje roszczenie.

W sprawie z Sądu Rejonowego Poznań-Grunwald i Jeżyce będącej inspiracją niniejszego artykułu ubezpieczyciel argumentował, że „powód nie wykazał, że strony łączyła umowa najmu za określoną stawkę”. Sąd ostatecznie uwzględnił roszczenie, ale tylko dlatego, że warsztat przedłożył pisemną umowę najmu z wyraźnie określoną stawką dobową.

Bez umowy najmu warsztat ryzykuje, że sąd:

• Przyjmie stawkę zaproponowaną przez ubezpieczyciela,
• Skróci okres najmu do „technicznie niezbędnego”,
• W ogóle oddali roszczenie o zwrot kosztów najmu.

Jakie postanowienia są absolutnie kluczowe?

Umowa najmu pojazdu zastępczego powinna zawierać minimum siedem elementów:

1. Oznaczenie stron umowy

• Pełne dane najemcy (poszkodowanego) – imię, nazwisko, adres, PESEL
• Pełne dane wynajmującego (warsztatu) – nazwa, adres, NIP

Pułapka: Jeśli pojazd ma kilku współwłaścicieli, umowę powinni podpisać wszyscy lub jeden z upoważnienia pozostałych. W sprawie dotyczącej pojazdu Volvo V50 ubezpieczyciel kwestionował legitymację, bo umowę podpisał tylko jeden ze współwłaścicieli.

2. Przedmiot najmu

• Marka, model, numer rejestracyjny pojazdu zastępczego
• Klasa pojazdu (A, B, C, D) – istotne dla uzasadnienia stawki
• Stan techniczny przy wydaniu (kilometer, paliwo, uszkodzenia)

3. Stawka dobowa i sposób rozliczenia

• Kwota stawki dobowej netto i brutto
• Czy stawka obejmuje paliwo, ubezpieczenie, assistance
• Sposób liczenia doby (kalendarzowa czy 24h)

Przykład: „Strony ustalają stawkę najmu w wysokości 130 zł netto (159,90 zł brutto) za dobę kalendarzową. Stawka obejmuje ubezpieczenie AC/OC pojazdu oraz assistance.”

4. Okres najmu

• Data rozpoczęcia najmu (najlepiej dzień szkody lub dzień po)
• Zasady zakończenia najmu

Ważne: Nie wpisuj konkretnej daty zakończenia! Najlepiej: „Najemca zobowiązuje się zwrócić pojazd w terminie 3 dni roboczych od zakończenia naprawy pojazdu/wypłaty odszkodowania przez ubezpieczyciela.”

Dlaczego? Bo nie wiesz, jak długo potrwa likwidacja szkody. W sprawie Seat Cordoba najem trwał 84 dni, bo ubezpieczyciel czekał na wyrok karny ustalający sprawcę.

5. Limit kilometrów i kaucja

Tu kluczowa zasada: im mniej ograniczeń, tym lepiej.

Ubezpieczyciele w ofercie najmu często proponują:

• Kaucję 2000-3000 zł,
• Limit 100 km/dobę,
• Obowiązek zwrotu pojazdu do konkretnej lokalizacji.

Jeśli Twoja umowa nie zawiera takich ograniczeń, masz argument, że oferta ubezpieczyciela nie była „równorzędna” (o tym więcej w kolejnym artykule).

Rekomendacja: Najlepiej w ogóle nie wprowadzać kaucji i limitów kilometrów w umowie najmu dla poszkodowanych.

6. Odpowiedzialność za pojazd

• Kto ponosi ryzyko kradzieży, uszkodzenia pojazdu zastępczego
• Zakres ubezpieczenia AC/OC

Standardowe rozwiązanie: Pojazd ubezpieczony AC/OC przez wypożyczalnię, najemca nie ponosi odpowiedzialności poza szkodami umyślnymi.

7. Cesja wierzytelności (opcjonalnie w umowie najmu)

Można w umowie najmu zawrzeć zapis, że najemca dokonuje cesji wierzytelności o zwrot kosztów najmu na warsztat. Alternatywnie – cesja w osobnej umowie zlecenia naprawy.

Z praktyki: Lepiej mieć cesję w odrębnej, kompleksowej umowie zlecenia naprawy (obejmującej naprawa + holowanie + parking + najem), niż rozpraszać zapisy w kilku dokumentach.

Jak określić i uzasadnić stawkę dobową?

To najczęstszy punkt sporny z ubezpieczycielami. W analizowanych sprawach pozwany stosował stawki:

• 86 zł brutto dla klasy B,
• 95 zł brutto dla klasy C,
• 135 zł brutto dla klasy D.

Warsztaty stosowały stawki:

• 110,70 zł brutto dla klasy B (90 zł netto),
• 135,30 zł brutto dla klasy C (110 zł netto),
• 159,90 zł brutto dla klasy D (130 zł netto).

Sąd uznał stawki warsztatu za rynkowe, powołując się na opinię biegłego, który potwierdził, że:

• Stawka 90 zł netto dla klasy B mieściła się w przedziale rynkowym 88-192 zł netto,
• Stawka 130 zł netto dla klasy C mieściła się w przedziale 102-180 zł netto,
• Stawka 130 zł netto dla klasy D mieściła się w przedziale 119-240 zł netto.

Jak uzasadnić swoją stawkę?

1. Zbierz oferty konkurencji – wydrukuj/zrzuć ekran ze stron wypożyczalni w okolicy (Express Rent a Car, Avis, lokalne wypożyczalnie). Nie musisz mieć najtańszej stawki, ale powinna być w rozsądnym przedziale rynkowym.
2. Uwzględnij klasę pojazdu – nie wynajmuj Mercedesa klasy E za 90 zł, gdy uszkodzony był Fiat Panda. Pojazd zastępczy powinien być „zbliżonej klasy” do uszkodzonego.
3. Dokumentuj standard usługi – brak kaucji, brak limitu km, dostawa pod dom, całodobowy assistance – to wszystko uzasadnia wyższą stawkę niż w ofercie ubezpieczyciela.
4. Zapisz stawkę w umowie – koniecznie! Bez tego ubezpieczyciel będzie twierdził, że „nie ustalono stawki”.

Oświadczenie o konieczności najmu – potrzebne czy zbędne?

W umowach najmu często spotyka się oświadczenie poszkodowanego, że:

• Pojazd zastępczy jest mu niezbędny do codziennego funkcjonowania,
• Nie posiada innego pojazdu,
• Potrzebuje auta do pracy/opieki nad rodziną/innych celów.

Czy takie oświadczenie jest konieczne? Nie, ale bardzo pomocne.

Sąd Najwyższy w uchwale z 17.11.2011 r. (III CZP 5/11) rozstrzygnął, że prawo do zwrotu kosztów najmu pojazdu zastępczego nie jest uzależnione od niemożności korzystania przez poszkodowanego z komunikacji zbiorowej. Innymi słowy – poszkodowany nie musi udowadniać, że koniecznie potrzebował auta.

Niemniej oświadczenie o konieczności najmu wzmacnia pozycję w sporze, zwłaszcza gdy ubezpieczyciel będzie kwestionował czas najmu czy jego zasadność w ogóle.

Przykładowe brzmienie: „Oświadczam, że najem pojazdu zastępczego jest mi niezbędny ze względu na dojazdy do pracy/szkołę dzieci/opiekę nad chorym rodzicem. Nie posiadam innego sprawnego pojazdu, który mógłby zastąpić uszkodzony samochód.”

Co z kaucją, limitem kilometrów i ubezpieczeniem?

Jak wspomniałem, im mniej ograniczeń, tym lepiej dla poszkodowanego – i tym trudniej ubezpieczycielowi zakwestionować Twoją stawkę.

Kaucja

Ubezpieczyciele w ofercie najmu często wymagają kaucji 2000-3000 zł lub blokady na karcie kredytowej. Jeśli Twoja umowa najmu nie przewiduje kaucji, masz argument, że oferta ubezpieczyciela nie była „równorzędna”.

Sąd Najwyższy wskazał, że przy ocenie „równorzędności” oferty ubezpieczyciela należy brać pod uwagę wszystkie warunki najmu, nie tylko stawkę dobową.

Rekomendacja: Nie wymagaj kaucji od poszkodowanych. To Twoje ryzyko jako wypożyczalni, ale zwiększa szansę na pełny zwrot kosztów od ubezpieczyciela.

Limit kilometrów

Analogicznie – jeśli nie wprowadzasz limitu kilometrów, poszkodowany ma pełną swobodę użytkowania pojazdu (w granicach rozsądku). Oferta ubezpieczyciela z limitem 100 km/dobę przestaje być „równorzędna”.

Ubezpieczenie AC/OC

Pojazd zastępczy powinien być ubezpieczony AC/OC przez wypożyczalnię (warsztat). To standard rynkowy i bez tego najem nie ma sensu – poszkodowany nie będzie chciał ponosić ryzyka.

Uwaga: Koszt ubezpieczenia AC/OC pojazdu zastępczego zawiera się w stawce dobowej. Nie wystawiaj osobnej faktury za „ubezpieczenie pojazdu” – to część usługi najmu.

Kto powinien być najemcą – właściciel czy użytkownik pojazdu?

Kolejna pułapka, w którą wpadają warsztaty. W sprawie BMW 320D ubezpieczyciel kwestionował legitymację, bo:

• Właścicielem pojazdu był Krzysztof ,
• Umowę najmu podpisał Przemysław ,
• Faktura wystawiona została na Krzysztofa .

Czy to problem? Niekoniecznie, ale komplikuje sprawę.

Zasada ogólna:

Najemcą powinien być właściciel pojazdu – to on jest poszkodowanym, jemu przysługuje roszczenie o odszkodowanie (w tym o zwrot kosztów najmu).

Wyjątki:

1. Leasing/kredyt – pojazd formalnie należy do banku/leasingodawcy, ale używa go klient. W takiej sytuacji najemcą powinien być użytkownik (klient banku).a.
2. Współwłasność – jeśli pojazd ma kilku współwłaścicieli, wystarczy, że umowę najmu podpisze jeden z nich, choć zawsze lepije jezeli wszyscy .
3. Użytkownik za zgodą właściciela – w sprawie BMW Krzysztof (właściciel) upoważnił Przemysława (użytkownika) do załatwiania formalności, w tym najmu pojazdu zastępczego. Sąd uznał to za wystarczające.

Rekomendacja praktyczna:

• Najemca = właściciel pojazdu (sprawdź w dowodzie rejestracyjnym),
• Jeśli najemcą ma być inna osoba (użytkownik, członek rodziny), poproś o pisemne upoważnienie od właściciela,
• Faktura za najem powinna być wystawiona na tego samego najemcę co umowa.

Unikaj sytuacji:

• Umowa najmu → Jan Kowalski,
• Faktura → Anna Kowalska,
• Cesja → Firma X.

To proszenie się o kłopoty. Ubezpieczyciel natychmiast podniesie zarzut braku legitymacji.

Praktyczne wskazówki – czego NIE robić

1. Nie wynajmuj pojazdu „na gębę” bez umowy – nawet jeśli klient jest Twoim znajomym. Brak umowy = brak roszczenia.
2. Nie zmieniaj stawki w trakcie najmu bez aneksu do umowy. Jeśli na początku ustaliliście 100 zł/dobę, a po tygodniu podnosisz do 120 zł, ubezpieczyciel to zakwestionuje.
3. Nie wystawiaj faktury na inną osobę niż najemca w umowie (chyba że jest cesja/upoważnienie).
4. Nie wynajmuj auta klasy wyższej niż uszkodzony pojazd – jeśli spłonęła Corsa, nie wynajmuj Audi A6. Sąd uzna to za niecelowe.
5. Nie kontynuuj najmu w nieskończoność – jeśli poszkodowany otrzymał odszkodowanie za szkodę całkowitą i nie kupuje nowego auta, ryzykujesz, że sąd skróci uznany okres najmu.

Najczęstsze pytania – FAQ

Czy umowa najmu musi być sporządzona przez prawnika? Nie, wystarczy prosty wzór umowy z wszystkimi elementami opisanymi wyżej. Ważniejsze od „prawniczego” języka jest kompletność zapisów.

Co jeśli poszkodowany już wynajął auto bez umowy – da się to naprawić? Tak, ale trudniej. Można sporządzić umowę potwierdzającą wcześniejsze ustalenia ustne, ale ubezpieczyciel będzie to kwestionował. Lepiej dmuchać na zimne i robić umowę od razu.

Czy mogę w umowie zastrzec, że poszkodowany zwróci mi koszty najmu, jeśli ubezpieczyciel nie zapłaci? Teoretycznie tak, ale to ryzykowne. Poszkodowany może nie mieć środków na pokrycie kosztów. Lepszym zabezpieczeniem jest cesja wierzytelności – wchodzisz w prawa poszkodowanego wobec ubezpieczyciela.

Ile może trwać najem pojazdu zastępczego? To zależy od rodzaju szkody:

• Szkoda częściowa (naprawa): technologiczny czas naprawy + czas zamówienia części + ewentualne opóźnienia ubezpieczyciela (dodatkowe oględziny itp.).
• Szkoda całkowita: do momentu wypłaty odszkodowania + 7-14 dni na zakup nowego pojazdu.

W analizowanych sprawach sąd uznał za uzasadnione:

• 22 dni dla BMW (czas naprawy 12,9 rbh = 3 dni + opóźnienia),
• 14 dni dla Volvo (czas naprawy + naprawa wykrytego uszkodzenia),
• 27 dni dla Fiata Qubo (czas naprawy + legalizacja butli gazowej),
• 84 dni dla Seata Cordoba (szkoda całkowita, czekanie na wyrok karny + wypłatę odszkodowania).

Czy muszę informować poszkodowanego o ofercie najmu od ubezpieczyciela? To temat na osobny artykuł, ale krótko: tak, powinieneś. Jeśli ubezpieczyciel zaoferuje najem za niższą stawkę (np. 86 zł), a Ty tego nie przekażesz klientowi, ryzykujesz, że sąd uwzględni tylko stawkę ubezpieczyciela (zasada minimalizacji szkody).

Podsumowanie – najważniejsze punkty

✅ Umowa najmu to nie formalność – bez niej ryzykujesz oddalenie roszczenia o zwrot kosztów najmu.

✅ Siedem kluczowych elementów umowy: strony, przedmiot, stawka, okres, kaucja/limity, ubezpieczenie, odpowiedzialność.

✅ Stawka dobowa musi być określona w umowie i rynkowa (nie najniższa, ale w rozsądnym przedziale).

✅ Najemca = właściciel pojazdu (lub użytkownik z upoważnieniem właściciela).

✅ Im mniej ograniczeń (kaucja, limit km), tym lepiej dla Ciebie w sporze z ubezpieczycielem.

✅ Faktura na tego samego najemcę co umowa – unikaj rozbieżności w dokumentach.

---

Disclaimer: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa odszkodowawcza jest indywidualna, dlatego zapraszamy do kontaktu z naszą kancelarią.

Zapraszam do Kancelarii Prawnik od Odszkodowań: Radca prawny Bartosz Paweł Kowalak, adwokat Michalina Koligot ul. Mickiewicza 18a/3, 60-834 Poznań tel. +48 61 2224963 e-mail: kancelaria@prawnikododszkodowan.pl www: https://prawnikododszkodowan.pl/

Wstęp

Warsztat może działać na dwa sposoby: albo przejmuje wierzytelność od poszkodowanego (cesja), albo reprezentuje poszkodowanego w postępowaniu z ubezpieczycielem (pełnomocnictwo). Co wybrać? Jakie są zalety i wady każdego rozwiązania? Czy warsztat ryzykuje więcej przy cesji niż przy pełnomocnictwie?

To kluczowe pytania, które warsztaty zadają sobie przed rozpoczęciem współpracy z klientem. W tym artykule wyjaśnię różnice między cesją a pełnomocnictwem, wskażę, kiedy lepiej użyć cesji, a kiedy pełnomocnictwa, i omówię pułapki prawne związane z obu rozwiązaniami.

Disclaimer: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej.

---

Spis treści:

1. Cesja wierzytelności – co to jest i jak działa?
2. Pełnomocnictwo – co to jest i jak działa?
3. Kluczowe różnice między cesją a pełnomocnictwem
4. Zalety i wady cesji dla warsztatu
5. Zalety i wady pełnomocnictwa dla warsztatu
6. Kiedy wybrać cesję, a kiedy pełnomocnictwo?
7. Pułapki prawne – czego unikać?
8. Praktyczne wskazówki

---

1. Cesja wierzytelności – co to jest i jak działa?

Definicja

Cesja (przelew wierzytelności) to przeniesienie wierzytelności z poszkodowanego (cedent) na warsztat (cesjonariusz). Po cesji warsztat staje się wierzycielem ubezpieczyciela – to warsztat ma roszczenie o odszkodowanie, nie poszkodowany.

Podstawa prawna: Art. 509 § 1 k.c. – „Wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania.”

---

Jak wygląda cesja w praktyce warsztatu?

1. Poszkodowany podpisuje umowę zlecenia naprawy z warsztatem. W umowie znajduje się klauzula:

„§ 3. Cesja wierzytelności
W celu zabezpieczenia roszczeń Warsztatu o zapłatę za naprawę pojazdu oraz najem pojazdu zastępczego, Klient niniejszym przelewa na Warsztat wierzytelność wobec [ubezpieczyciel] w postaci roszczenia o zapłatę odszkodowania za uszkodzenie pojazdu, wynajem auta zastępczego, holowanie i parking.”

2. Warsztat naprawia pojazd, wynajmuje auto zastępcze, wystawia faktury na poszkodowanego (ale wie, że płatnikiem będzie ubezpieczyciel).
3. Warsztat zgłasza szkodę ubezpieczycielowi w swoim imieniu (jako cesjonariusz), przedkładając faktury i dokumenty.
4. Ubezpieczyciel wypłaca odszkodowanie na konto warsztatu (nie poszkodowanego).
5. Jeśli ubezpieczyciel odmówi pełnej wypłaty, warsztat może pozwać ubezpieczyciela we własnym imieniu.

---

Kluczowa cecha cesji: Warsztat staje się wierzycielem

Po cesji poszkodowany traci roszczenie wobec ubezpieczyciela (bo je przeniósł na warsztat). Ubezpieczyciel jest dłużnikiem warsztatu, nie poszkodowanego.

Konsekwencje:

• Warsztat może samodzielnie dochodzić należności od ubezpieczyciela (bez zgody poszkodowanego)
• Poszkodowany nie może dochodzić odszkodowania od ubezpieczyciela (bo już nie ma wierzytelności)
• Jeśli ubezpieczyciel odmówi wypłaty, warsztat ponosi ryzyko (nie może dochodzić od poszkodowanego, chyba że umowa zlecenia naprawy to przewiduje)

---

2. Pełnomocnictwo – co to jest i jak działa?

Definicja

Pełnomocnictwo to upoważnienie poszkodowanego dla warsztatu do reprezentowania go w postępowaniu z ubezpieczycielem. Warsztat działa w imieniu poszkodowanego, ale wierzytelność pozostaje u poszkodowanego.

Podstawa prawna: Art. 95 § 1 k.c. – „Z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela.”

---

Jak wygląda pełnomocnictwo w praktyce warsztatu?

1. Poszkodowany podpisuje umowę zlecenia naprawy z warsztatem oraz pełnomocnictwo:

*„PEŁNOMOCNICTWO
Ja, Jan Kowalski, niniejszym upoważniam [warsztat] do reprezentowania mnie wobec [ubezpieczyciel] w sprawie likwidacji szkody z dnia [data] w pojeździe [marka], w tym do:

1. Składania w moim imieniu oświadczeń, wniosków i pism,
2. Odbioru odszkodowania na moje konto bankowe [numer],
3. Podpisywania ugód z ubezpieczycielem.”*
4. Warsztat naprawia pojazd, wynajmuje auto zastępcze, wystawia faktury na poszkodowanego.
5. Warsztat zgłasza szkodę ubezpieczycielowi w imieniu poszkodowanego (jako pełnomocnik), przedkładając faktury i dokumenty.
6. Ubezpieczyciel wypłaca odszkodowanie na konto poszkodowanego (nie warsztatu – bo wierzytelność pozostała u poszkodowanego).
7. Poszkodowany płaci warsztatowi za naprawę i najem auta.
8. Jeśli ubezpieczyciel odmówi pełnej wypłaty, poszkodowany może pozwać ubezpieczyciela (warsztat reprezentuje poszkodowanego jako pełnomocnik).

---

Kluczowa cecha pełnomocnictwa: Wierzytelność pozostaje u poszkodowanego

Po udzieleniu pełnomocnictwa poszkodowany nadal ma roszczenie wobec ubezpieczyciela (tylko upoważnił warsztat do działania w jego imieniu). Ubezpieczyciel jest dłużnikiem poszkodowanego, nie warsztatu.

Konsekwencje:

• Warsztat reprezentuje poszkodowanego, ale nie ma własnego roszczenia wobec ubezpieczyciela
• Odszkodowanie trafia na konto poszkodowanego lub warsztatu o ile jest pełnomocnictwo do odbioru środków
• Jeśli poszkodowany nie zapłaci warsztatowi po otrzymaniu odszkodowania, warsztat musi dochodzić należności od poszkodowanego (nie od ubezpieczyciela)

---

3. Zalety i wady cesji dla warsztatu

Zalety cesji

1. Warsztat kontroluje pieniądze

Po cesji odszkodowanie trafia bezpośrednio na konto warsztatu. Nie ma ryzyka, że poszkodowany:

• Dostanie pieniądze i nie zapłaci warsztatowi
• Wyda odszkodowanie na inne cele
• Zbankrutuje lub stanie się niewypłacalny

Z praktyki: To najważniejsza zaleta cesji. W przypadku pełnomocnictwa zdarza się, że poszkodowany otrzyma odszkodowanie, a potem „zniknie” lub odmówi zapłaty warsztatowi.

---

2. Warsztat może samodzielnie pozwać ubezpieczyciela

Jeśli ubezpieczyciel odmówi pełnej wypłaty, warsztat może pozwać ubezpieczyciela we własnym imieniu (nie potrzebuje zgody poszkodowanego ani jego obecności w sądzie).

Korzyść: Sprawa jest prostsza – warsztat nie musi koordynować działań z poszkodowanym, nie ryzykuje, że poszkodowany „wycofa się” w trakcie procesu.

---

3. Warsztat ma silniejszą pozycję negocjacyjną

Ubezpieczyciel wie, że ma do czynienia z profesjonalnym podmiotem (warsztat), który zna swoje prawa i nie zawaha się przed sądem. To zwiększa szanse na ugodową wypłatę odszkodowania.

Z doświadczenia: Ubezpieczyciele częściej „ugodowo” podwyższają odszkodowanie, gdy negocjują z warsztatem (cesja) niż z poszkodowanym (pełnomocnictwo).

---

Wady cesji

1. Warsztat ponosi ryzyko odmowy wypłaty przez ubezpieczyciela

Jeśli ubezpieczyciel odmówi wypłaty lub wypłaci częściowo, warsztat ponosi stratę o ile tak sie umówił z poszkodowanym. Cesja w zamian za zapąłtę.

Przykład: Warsztat naprawił pojazd za 10.000 zł. Ubezpieczyciel wypłacił 7.000 zł (zweryfikował stawki rbh). Warsztat stracił 3.000 zł – może pozwać ubezpieczyciela, ale jeśli przegra, poniesie stratę.

---

2. Ubezpieczyciele kwestionują legitymację procesową warsztatu

Ubezpieczyciele często podnoszą zarzuty:

• „Cesja nieważna – brak kauzy”
• „Cesja nieważna – współwłaściciel podpisał bez zgody pozostałych”
• „Warsztat nie ma interesu prawnego w dochodzeniu odszkodowania”

Z praktyki: W około 30-40% spraw ubezpieczyciele kwestionują cesję. Sądy najczęściej oddalają te zarzuty, ale to wydłuża proces.

---

---

4. Zalety i wady pełnomocnictwa dla warsztatu

Zalety pełnomocnictwa

1. Warsztat nie ponosi ryzyka odmowy wypłaty przez ubezpieczyciela

Jeśli ubezpieczyciel odmówi wypłaty lub wypłaci częściowo. Warsztat może dochodzić należności od poszkodowanego, a nie od ubezpieczyciela.

Korzyść: Warsztat nie ryzykuje straty – jeśli ubezpieczyciel nie zapłaci, warsztat dochodzi od poszkodowanego (który może dalej walczyć z ubezpieczycielem).

---

2. Ubezpieczyciele rzadziej kwestionują pełnomocnictwo

W przypadku pełnomocnictwa warsztat reprezentuje poszkodowanego, więc ubezpieczyciele rzadziej podnoszą zarzuty formalne (np. „brak kauzy cesji”).

Z praktyki: Spory o pełnomocnictwo zdarzają się rzadziej niż spory o cesję.

---

---

Wady pełnomocnictwa

1. Ryzyko niewypłacalności poszkodowanego

Jeśli poszkodowany nie zapłaci warsztatowi po otrzymaniu odszkodowania, warsztat musi dochodzić należności od poszkodowanego. Ryzyko:

• Poszkodowany „zniknie”
• Poszkodowany wyda odszkodowanie na inne cele
• Poszkodowany zbankrutuje

Przykład: Warsztat naprawił pojazd za 10.000 zł. Ubezpieczyciel wypłacił poszkodowanemu 10.000 zł. Poszkodowany nie zapłacił warsztatowi. Warsztat musi pozwać poszkodowanego (koszty, czas, ryzyko egzekucji komorniczej).

Z praktyki: To najczęstszy problem pełnomocnictwa. Poszkodowani „zapominają” zapłacić warsztatowi albo mają problemy finansowe.

---

2. Warsztat zależy od poszkodowanego w sporach z ubezpieczycielem

• Poszkodowany musi wyrazić zgodę na proces
• Poszkodowany może „wycofać się” w trakcie procesu

---

3. Ubezpieczyciel może wypłacić odszkodowanie na konto poszkodowanego (nie warsztatu)

Nawet jeśli warsztat reprezentuje poszkodowanego, ubezpieczyciel wypłaci odszkodowanie na konto poszkodowanego (bo to on jest wierzycielem). Warsztat nie kontroluje pieniędzy.

Rozwiązanie: W pełnomocnictwie można wskazać, że odszkodowanie ma być wypłacone na konto warsztatu (ale ubezpieczyciele często to ignorują).

---

6. Kiedy wybrać cesję, a kiedy pełnomocnictwo?

Wybierz cesję, jeśli:

1. Chcesz kontrolować pieniądze – odszkodowanie trafia bezpośrednio na Twoje konto.
2. Nie ufasz poszkodowanemu – ryzyko, że nie zapłaci po otrzymaniu odszkodowania.
3. Chcesz samodzielnie pozwać ubezpieczyciela – bez zgody poszkodowanego, bez koordynacji.
4. Poszkodowany wyraża zgodę – niektórzy poszkodowani nie chcą cedować wierzytelności (obawiają się „utraty kontroli”).

---

Wybierz pełnomocnictwo, jeśli:

1. Nie chcesz ponosić ryzyka odmowy wypłaty przez ubezpieczyciela – jeśli ubezpieczyciel nie zapłaci, dochodzisz od poszkodowanego.
2. Poszkodowany odmawia cesji – niektórzy poszkodowani nie chcą przenosić wierzytelności.
3. Sprawa jest skomplikowana formalnie – np. współwłasność pojazdu, leasing (łatwiej uzyskać pełnomocnictwo niż cesję).
4. Chcesz prostszych rozliczeń podatkowych – VAT standardowo.

---

6. Pułapki prawne – czego unikać?

Pułapka 1: Cesja bez kauzy

Problem: Ubezpieczyciel podnosi zarzut „cesja nieważna – brak kauzy”.

Jak uniknąć: Zawsze wskazuj kauzę w umowie cesji: „W celu zabezpieczenia roszczeń Warsztatu o zapłatę za naprawę pojazdu i najem pojazdu zastępczego, Klient przelewa na Warsztat wierzytelność wobec ubezpieczyciela…”

---

Pułapka 2: Pełnomocnictwo bez uprawnienia do odbioru odszkodowania na konto warsztatu

Problem: Ubezpieczyciel wypłaca odszkodowanie na konto poszkodowanego (nie warsztatu), mimo pełnomocnictwa.

Jak uniknąć: W pełnomocnictwie wskaż: „Pełnomocnik [warsztat] jest uprawniony do odbioru odszkodowania na swoje konto bankowe [numer].”

(Uwaga: Ubezpieczyciele często to ignorują, ale warto spróbować.)

---

Pułapka 3: Cesja + pełnomocnictwo jednocześnie

Problem: Warsztat sporządza cesję, a potem jeszcze pełnomocnictwo. Ubezpieczyciel kwestionuje: „Chaos – cesja czy pełnomocnictwo?”.

Jak uniknąć: Nie mieszaj cesji z pełnomocnictwem. Wybierz jedno:

• Albo cesja (warsztat staje się wierzycielem)
• Albo pełnomocnictwo (warsztat reprezentuje poszkodowanego)

---

---

7. Praktyczne wskazówki dla warsztatów

Wskazówka 1: Wybierz model biznesowy i trzymaj się go

Nie mieszaj cesji z pełnomocnictwem. Zdecyduj:

• Model cesyjny – zawsze cesja, odszkodowanie na konto warsztatu
• Model pełnomocnictwa – zawsze pełnomocnictwo,

Zaleta: Proste procedury, mniej błędów, łatwiejsza księgowość.

---

Wskazówka 2: W cesji – dokumentuj kauzę

Zawsze wskazuj w umowie cesji powód przeniesienia wierzytelności: „W celu zabezpieczenia roszczeń Warsztatu…”

---

Wskazówka 3: W pełnomocnictwie – zabezpiecz się umową zlecenia naprawy

W umowie zlecenia naprawy zastrzeż: „Klient zobowiązuje się zapłacić Warsztatowi za naprawę pojazdu i najem pojazdu zastępczego w terminie 7 dni od otrzymania odszkodowania od ubezpieczyciela.”

Korzyść: Jeśli poszkodowany nie zapłaci, masz podstawę do dochodzenia należności.

---

Wskazówka 4: Informuj ubezpieczyciela o cesji/pełnomocnictwie

Zawsze informuj ubezpieczyciela pisemnie (mail, pismo) o cesji lub pełnomocnictwie. Dołącz:

• Kopię umowy cesji / pełnomocnictwa
• Numer konta, na które ma trafić odszkodowanie

Korzyść: Unikniesz sytuacji, gdy ubezpieczyciel „przez pomyłkę” wypłaci odszkodowanie na konto poszkodowanego.

---

Wskazówka 5: W razie wątpliwości – pytaj prawnika

Jeśli nie masz pewności, co wybrać (cesja czy pełnomocnictwo), skonsultuj się z prawnikiem przed podpisaniem umowy z poszkodowanym. Błędna konstrukcja prawna może kosztować Cię tysiące złotych.

---

FAQ

1. Czy mogę zastosować cesję i pełnomocnictwo jednocześnie?
Nie. To wzajemnie wykluczające się rozwiązania. Wybierz jedno.

2. Co jeśli poszkodowany odmawia cesji?
Użyj pełnomocnictwa. Niektórzy poszkodowani obawiają się cesji (utrata kontroli nad odszkodowaniem).

3. Czy w przypadku cesji warsztat może dochodzić należności od poszkodowanego, jeśli ubezpieczyciel nie zapłaci?
To zależy od umowy zlecenia naprawy.

---

Najważniejsze wnioski

1. Cesja – warsztat staje się wierzycielem, kontroluje pieniądze, ponosi ryzyko odmowy wypłaty przez ubezpieczyciela.
2. Pełnomocnictwo – warsztat reprezentuje poszkodowanego, wierzytelność pozostaje u poszkodowanego, warsztat ponosi ryzyko niewypłacalności poszkodowanego.
3. Nie mieszaj – wybierz jedno rozwiązanie i trzymaj się go.

---

Disclaimer: Niniejszy artykuł ma charakter informacyjny i nie stanowi porady prawnej. Każda sprawa jest indywidualna, dlatego zapraszamy do kontaktu z naszą kancelarią.

Zapraszam do Kancelarii Prawnik od Odszkodowań:
Radca prawny Bartosz Paweł Kowalak, adwokat Michalina Koligot
ul. Mickiewicza 18a/3, 60-834 Poznań
tel. +48 61 2224963

www: https://prawnikododszkodowan.pl/

---

Źródła:

• Kodeks cywilny, art. 509 (cesja wierzytelności)
• Kodeks cywilny, art. 95 (pełnomocnictwo)